ตลาดนัดเปิดทุกสิบวัน ถ้าจะไปต้องตื่นแต่เช้าตรู่ เดินทางอีกหกเจ็ดชั่วโมงถึงจะถึงที่
ไม่งั้นก็ต้องนั่งรถไถกลับแบบตอนขากลับ
อันนี้แล้วแต่ดวงล้วน ๆ
รถไถเป็นทรัพย์สินส่วนรวมของหลายหมู่บ้าน เส้นทางแต่ละวันไม่แน่นอน
ต้องมีเส้นสาย หรือไม่ก็ดวงดี ต้องเฝ้ารอตามถนนดินทุกวัน
จั่วเฉ่าเข้าสอบปลายภาคชั้นปีที่หนึ่งของโรงเรียนประถมหลูฮวา วิชาเดียวคือภาษา อีกวิชาเลขคณิต ซึ่งก็คือคณิตศาสตร์ในภายหลัง
จั่วเฉ่าไม่ปิดบังอำพรางใด ๆ สอบได้คะแนนเต็มทั้งสองวิชา
เธอสอบในห้องทำงาน มีครูหวังคุมสอบ
ตั้งแต่จั่วเฉ่าจรดปากกาลงบนกระดาษ ครูหวังก็นึกในใจแล้ว พอเก็บข้อสอบขึ้นมาดู ยิ่งพอใจจนไม่รู้จะพูดอะไร
ข้อสอบเขียนด้วยลายมือเรียบร้อย นิสัยหนักแน่น รากฐานแม่นยำ นี่มันต้นกล้าที่ดี
"ดีมากเลย นี่รางวัลนะ" ครูหวังหยิบเมล็ดฟักทองให้จั่วเฉ่ากำมือเล็ก ๆ
เมล็ดนั้นตากแห้งเองในหมู่บ้าน มีกลิ่นหอมของพืชพรรณธรรมชาติอ่อน ๆ
ผู้อำนวยการโรงเรียนเดินผ่านห้องทำงาน หยิบข้อสอบขึ้นมาดูด้วย
ผู้อำนวยการโรงเรียนเป็นคนปากตึง ไม่ค่อยชมใคร แต่ก็ยังพยักหน้า
เขาวางข้อสอบไว้ข้าง ๆ "เทอมหน้าไปจ่ายค่าเทอม ห้ามเล่นตุกติก"
จั่วเฉ่าพูดว่า "หนูขอยืมหนังสือเรียนกลับไปอ่านได้ไหมคะ"
ครูหวังเหลือบมองผู้อำนวยการโรงเรียน "ฉันหามือสองให้เธอสักเล่มแล้วกัน"
ผู้อำนวยการโรงเรียนไม่ได้ว่าอะไร
พอจั่วเฉ่าไปแล้ว ผู้อำนวยการโรงเรียนพูดว่า "สอบได้ดีขนาดนี้จะมีประโยชน์อะไร อีกไม่กี่ปีก็เลิกเรียน"
เด็กผู้หญิงในหมู่บ้านเป็นอย่างนี้แหละ ตอนเล็ก ๆ พอถูกส่งมาให้รู้หนังสือบ้าง พอถึงชั้นปีสามปีสี่ ทำงานได้แล้วก็ถูกเรียกกลับบ้านไปทำงาน