การล่าสัตว์เป็นสัญชาตญาณที่สลักลึกอยู่ในกระดูกของสัตว์ทุกตัว
เมื่อเข้าไปลึกในป่าเกาลัด ร่องรอยของกระต่ายรอบตัวก็ยิ่งชัดเจนขึ้น ลูกหนามกลมที่กระต่ายคุ้ยออกมากระจัดกระจายอยู่ทั่ว เปลือกผลสีน้ำตาลแข็งถูกแทะจนแตกเป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อย
การเดินบนพื้นหิมะย่อมไม่เงียบเหมือนเดินบนพื้นราบ ต่อให้อันอวี๋กางเล็บออกมาแล้ว เท้าที่สวมรองเท้าหนังสัตว์ก็ยังส่งเสียงกรอบแกรบแผ่วเบาเมื่อเหยียบลงบนหิมะ กระต่ายเองก็ไม่โง่ แค่มีเสียงผิดปกตินิดหน่อยก็รีบมุดกลับเข้าโพรงทันที
อันอวี๋เริ่มคิดถึงพวกปลาโง่ ๆ ในแม่น้ำขึ้นมาแล้ว น่าเสียดายที่สัตว์บนบกส่วนใหญ่ไม่ลงไปจับปลาในน้ำ ไม่อย่างนั้นอย่างน้อยก็คงทำให้พวกปลาได้รู้ว่าการแข่งขันในธรรมชาติโหดร้ายแค่ไหน
เธอเก็บเปลือกเกาลัดที่ถูกแทะจนยับเยินขึ้นมาดู ร่องรอยอื่นมองไม่ออก มีแต่รอยฟันหน้าคู่ใหญ่ที่เห็นเด่นชัด ที่แท้กระต่ายก็ไม่กินเปลือกเหมือนกันนี่นา เธอนึกว่าสัตว์ตัวเล็กหัวสมองเท่านี้คงนึกไม่ถึงว่าต้องแกะเปลือก กินอะไรก็เคี้ยว ๆ แล้วกลืนลงไปเสียอีก
เป็นเธอเองที่คิดว่าสัตว์โง่เกินไป โชคดีที่รอบตัวไม่มีใครได้ยินความคิดงี่เง่าพวกนี้ อันอวี๋รู้สึกกระอักกระอ่วนอยู่คนเดียว จึงยกมือเกาหัว
เธอโยนเปลือกทิ้งไปตามใจ ความเคยชินที่ปลูกฝังมาตั้งแต่เติบโตในประเทศใหญ่ ว่าต้องทิ้งขยะลงถังเท่านั้น ได้เลือนหายไปในแดนสัตว์อันโคลนเลนแห่งนี้นานแล้ว อันอวี๋ก้มหน้าสูดดมอากาศอย่างละเอียดอีกครั้ง แต่กลิ่นกระต่ายมีอยู่ทั่วทุกแห่ง จนชวนให้สับสนอยู่ไม่น้อย
ยังดีที่ยิ่งเข้าใกล้รังกระต่าย กลิ่นก็ยิ่งแรง อันอวี๋ดมตามอยู่พักใหญ่ ก่อนจะย่องไปหยุดข้างต้นเกาลัดต้นหนึ่ง