เฮยหลินลังเลอยู่ครู่หนึ่ง เพราะไม่รู้ว่าตอนนี้อันอวี๋จะอยากกินหนามผลหรือไม่ การจัดการกับหนามผลนั้นยุ่งยากพอสมควร และการใช้หินทุบก็มีเสียงดังมาก
เขาสังเกตว่าอันอวี๋ในตอนนี้ไม่ค่อยชอบเสียงดังเกินไปนัก
อีกทั้งหนามผลในถุงเถาวัลย์ หนามก็อาจจะแทงออกมาจากรูเล็กๆ ได้ และหากไม่ระวังก็อาจจะบาดเสื้อหนังสัตว์ได้ ซึ่งสาเหตุนี้เองที่ทำให้มนุษย์สัตว์ส่วนใหญ่เลือกเก็บเฉพาะผลไม้ที่แตกแล้ว
แต่น่าเสียดายที่สถานการณ์ตอนนี้ พื้นหิมะมีกระต่ายไม่เพียงแค่ตัวเดียว และไม่รู้ว่าพวกมันอยู่ตรงนี้นานแค่ไหน คงจะคัดเลือกหนามผลที่แตกแล้วออกไปเกือบหมดแล้ว
เขาจึงทำได้แค่เก็บทั้งลูกกลับไป
"เก็บสิ!" อันอวี๋ใช้มือเปล่าควานหาหนามผลขึ้นมาลูกหนึ่ง ความหนักหน่วงและความเย็นเฉียบตกอยู่บนฝ่ามือ บางทีเพราะหิมะตกหนักเกินไปอย่างกะทันหัน หนามจึงถูกแช่แข็งค้างคืนหนึ่ง เทียบเท่ากับการแช่แข็งเพื่อถนอมอาหาร ภายนอกดูไม่เหมือนกับที่ตกถึงพื้นนานจนขาดน้ำ แต่เพียงพื้นผิวค่อนข้างแห้งและเป็นสีเทา
หนามถูกแช่แข็งจนทั้งทิ่มทั้งเย็น อันอวี๋จึงรีบโยนมันกลับลงไปบนพื้นหิมะ แล้วใช้มือทั้งสองข้างปัดหิมะที่ติดอยู่ออก
"อันอวี๋... เธอเจ็บไหม?" เมื่อเห็นปลายนิ้วของอันอวี๋ที่แตะหนามผลจนแดงเล็กน้อยจากความเย็น มือของเฮยหลินก็ยกขึ้นเล็กน้อยแล้วก็วางลงอย่างกะทันหัน เมื่อได้ยินอันอวี๋อนุญาตให้เขาเก็บได้ ในใจก็รู้สึกดีใจอยู่บ้าง แต่ก็ตำหนิตัวเองที่ไม่หยิบให้อันอวี๋ดูก่อนสักลูก
งานหยาบๆ แบบนี้ ควรจะเป็นหน้าที่ของสัตว์เพศผู้
"ให้ฉันเก็บเองเถอะ"