"นี่...นี่มันจะดีหรือ" หลิวชิงตกใจ แต่ก็ไม่กล้าขัดใจอันอวี๋ ได้แต่เดินตามต้อย ๆ อยู่ข้าง ๆ นาง
"นำทางสิ ข้าไม่รู้ว่าอยู่ตรงไหน" อันอวี๋เอานิ้วจิ้มแขนหลิวชิงเบา ๆ แรงเพียงแตะผิวน้ำทำให้หลิวชิงชะงัก
ใจที่เต้นระส่ำค่อย ๆ สงบลง นางดูเหมือนจะเปลี่ยนไปจริง ๆ
หลิวชิงมองทางตรงหน้า ปกติเขาจะใช้ทางอ้อมเลียบไปตักน้ำที่แม่น้ำก่อนดวงอาทิตย์ขึ้น จริง ๆ ในเผ่ามีทางตรงเส้นหนึ่ง แต่เขาไม่มีสิทธิ์ใช้
เขาเหลือบมองอันอวี๋ที่อยู่ข้าง ๆ แล้วตัดสินใจเดินทางในเผ่าเส้นนั้น
เขาเป็นอย่างไรไม่สำคัญ แต่มันก็ไม่สมควรทำให้นางเสียหน้า
ที่ตักน้ำอยู่ไม่ไกล หลิวชิงเดินนำหน้าไปอย่างประหม่า กำฝ่ามือตัวเองแน่นไม่รู้ว่าอันอวี๋จะทำอะไร แต่นางก็แค่เดินตามหลังเขาอย่างสงบ แทบไม่ได้พูดอะไรเลย ระหว่างทางที่มีมนุษย์สิ่งมีชีวิตมารมาตักน้ำมองมาอย่างแปลกใจ หลิวชิงได้แต่ก้มหัวให้ต่ำลงไปอีกเพื่อหลีกเลี่ยงสายตา
มื้อเช้าก็ยังเป็นผลแป้ง อันอวี๋เองก็ซูบผอมไปมาก นางมองดูตัวเอง แล้วมองดูหลิวชิงที่เหมือนจะปลิวไปตามสายลมได้ทุกเมื่อ สุดท้ายก็ตัดใจนำผลแป้งทั้งสองผลไปต้ม
อย่างมากก็เหลือไว้กินกลางวันอีกหน่อย
กินแป้งเหลว ๆ จืดชืดแค่เค็มปะแล่ม อันอวี๋รู้สึกว่ายีนในร่างกรีดร้องออกมา อยากกินเนื้อเหลือเกิน
เพิ่งวางชามลง อันอวี๋ก็ได้ยินเสียงแตรที่หานมู่บอกไว้ คล้ายกับเสียงเขาสัตว์ที่เป่าในวิดีโอชนเผ่าโบราณที่นางเคยดู
"ข้าออกไปดูสักครู่" อันอวี๋พูดกับหลิวชิง
"กินอีกสักหน่อยเถิด ยังไม่หมดเลย" หลิวชิงมองดูในหม้อที่ยังเหลือก้นหม้ออยู่ คาดว่าตักได้สักชามหนึ่ง นางเมียกินเยอะกว่าชายผู้นี้ เขากลัวว่าอันอวี๋จะยังไม่อิ่ม