จนกรอบแต่ต้องเลี้ยงดูสองพี่ชายต่างโลกอสูร

ตอนที่ 7 เงามืด

7 นาที· 1.6K คำ

การเข้านอนเร็วก็ยังถือเป็นหลักการที่ถูกต้องที่สุด อันอวี๋รู้สึกว่าตัวเองตื่นมาตั้งแต่เช้าตรู่ แถมสมองยังปลอดโปร่ง สดชื่นเป็นพิเศษ ไม่มีความรู้สึกอึน ๆ หนัก ๆ ในหัวเหมือนตอนเช้าหลังจากนอนดึกเพราะเล่นอุปกรณ์อิเล็กทรอนิกส์นานเกินไปเลยสักนิด

พอเปิดผืนหนังสัตว์ออก อากาศหนาวเย็นยามเช้าก็ทำให้เธอสะดุ้งโหยง สมองยิ่งตื่นตัวขึ้นไปอีก

เธอสวมเสื้อผ้าแล้วเลิกม่านใบไม้เปิดออก ห้องด้านนอกก็มืดสนิทเช่นกัน ในโลกสิ่งมีชีวิตมารที่ยังไม่มีสิ่งปลูกสร้างสะดวกสบาย บ้านที่ไม่มีตะเกียงจึงแทบจะดำมืดอยู่ตลอดเวลา โชคดีที่ดวงตาของสัตว์ไม่ได้รับผลกระทบ การเคลื่อนไหวของอันอวี๋ไม่ได้รับผลกระทบจากความมืดเลยแม้แต่น้อย เธอเดินตรงไปที่หน้าต่าง เลิกม่านออก ท้องฟ้ายังไม่สว่างเต็มที่ เธอไม่รู้ภูมิประเทศของโลกสิ่งมีชีวิตมาร ว่าอยู่ทางใต้หรือทางเหนือ ในฤดูหนาวทางใต้อาจจะสว่างเร็วกว่า แต่เธอก็ไม่รู้ด้วยซ้ำว่าตัวเองยังอยู่บนโลกใบเดิมหรือเปล่า วิธีแยกเวลาแบบนั้นอาจจะใช้ไม่ได้อีกต่อไปแล้ว

ก็ไม่รู้ว่ากลุ่มเก็บของป่าจะออกเดินทางกี่โมง การออกล่าสักครั้งก็พาคนไปเกือบครึ่งหนึ่งของทั้งเผ่า แทบไม่เหลือหนุ่มฉกรรจ์อยู่เลย

ยกประตูที่เปิดขึ้นลงแบบพับขึ้นตั้งไว้ อันอวี๋มองดูด้านนอกอยู่ครู่หนึ่ง บ้านช่างยากจนข้นแค้น แม้แต่ในลานบ้านก็ไม่มีหญ้าสักต้นเดียว พื้นที่ที่พวกสิ่งมีชีวิตมารอาศัยอยู่ถูกเหยียบย่ำบ่อยครั้ง ดินถูกอัดแน่นจนไม่มีวัชพืชขึ้นมาสักสองสามต้น อีกทั้งหลิวชิงก็ขยันขันแข็งจริง ๆ เก็บกวาดหมดจดทุกซอกทุกมุม

อันอวี๋กวาดตามองลานบ้านว่างเปล่าทั้งสองด้าน ดินอันอุดมสมบูรณ์สีน้ำตาลเข้มนั้นราบเรียบเป็นหน้ากระดาน ไม่รู้ว่าที่นี่อยู่ในสังคมระดับไหน มีใครลองเริ่มเพาะปลูกกันบ้างหรือยัง

เข้าสู่ระบบเพื่ออ่านต่อ

5 ตอนแรกของทุกเรื่องอ่านฟรีไม่ต้องเข้าสู่ระบบ

สมัครครั้งแรก ทดลอง VIP ฟรี อ่านฟรีทุกเรื่อง พร้อม 10 Bao และเก็บประวัติการอ่านข้ามอุปกรณ์

ดันขึ้นเพื่อไปตอนถัดไป