พวกสิ่งมีชีวิตมารกินพืชจำพวกแกะนั้น โดยธรรมชาติแล้วค่อนข้างขี้ขลาดมากกว่า ระหว่างทางที่ทั้งหิวทั้งหนาว เมื่อต้องมาพักอาศัยบ้านของสิ่งมีชีวิตมารอื่น แต่ละตัวก็กระสับกระส่ายอยู่ไม่สุข แม้แต่สิ่งมีชีวิตมารเพศเมียผู้นำซึ่งเป็นเจ้าเมีย พอเข้ามาในบ้านก็ยังก้มหน้านิ่ง ไม่กล้ามองไปทางไหน
เพราะนิสัยประจำเผ่าพันธุ์ ตอนสร้างบ้าน เผ่าเสือดาวจึงได้กั้นพื้นที่ไว้กว้างขึ้น ตอนนี้มีสิ่งมีชีวิตมารเพิ่มมาอีกสี่ห้าตัวยืนชิดผนัง ในบ้านก็ยังไม่รู้สึกแออัด
เฮยหลินและหลิวชิงเพราะมีสิ่งมีชีวิตมารเมียแปลกหน้าอยู่ด้วย รีบกลับเข้าไปในห้องของตัวเองตั้งแต่เนิ่นๆ แม้แต่ม่านใบไม้ก็ยังปิดไว้มิดชิด อันอวี๋อดไม่ได้ที่จะมองไปทางนั้น ในแดนสิ่งมีชีวิตมารสิ่งมีชีวิตมารเพศผู้ค่อนข้างจะเก็บเนื้อเก็บตัว เกรงว่าจู่ๆ ก็มีเมียสิ่งมีชีวิตมารแปลกหน้าเข้ามาในบ้านจะทำให้ทั้งสองคนตกใจ
ในบ้านมีไฟลุกอยู่ตลอด อุณหภูมิในห้องจึงค่อนข้างสูง ไม่นานนัก หิมะบนตัวของสิ่งมีชีวิตมารพวกนั้นก็เริ่มมีทีท่าว่าจะละลาย
“รีบจัดการหิมะที่ติดตัว แล้วเข้ามาผิงไฟให้หายหนาวเถอะ ข้าวของวางไว้ก่อนก็ได้ ที่บ้านยังมีสิ่งมีชีวิตมารเพศผู้อีกสองตัวที่ไม่ค่อยได้ออกไปไหน เกรงว่าจะตกใจ ขอฉันไปปลอบพวกเขาก่อนนะ”
อันอวี๋มองเห็นหิมะบนหัวของเมียสิ่งมีชีวิตมารกำลังจะละลายกลายเป็นน้ำไหลซึมลงมาจนหัวเปียก จึงรีบเอ่ยปากพูด เธอเผยรอยยิ้มที่แฝงความขอโทษเล็กน้อยให้แก่สิ่งมีชีวิตมารเมีย ก่อนจะหันตัวเดินเข้าไปในห้องของเฮยหลินกับหลิวชิง ซึ่งก็เท่ากับเป็นการให้พื้นที่ส่วนตัวเล็กน้อยแก่พวกเธอได้จัดการอารมณ์ของตัวเองก่อน
เมื่อได้ยินเธอพูดเช่นนี้ สิ่งมีชีวิตมารเมียที่เป็นหัวหน้ารีบผงกหัวต่อเนื่อง นางรีบวางสัมภาระที่แบกหลังมาสูงเท่าภูเขาเล็กลงไว้ริมฝั่ง แล้วปัดหิมะออกจากตัว หิมะร่วงลงพื้นเสียงดังกราวๆ สิ่งมีชีวิตมารเมียรู้สึกเคอะเขิน สิ่งมีชีวิตมารเพศผู้ที่อยู่ด้านข้างจึงรีบใช้มือกอบหิมะที่พื้นขึ้นมา กลัวจะทำให้พื้นสกปรกจนเจ้าของบ้านไม่พอใจ