"ไม่ดีแล้ว มีอะไรบางอย่างกำลังมา พวกเราต้องรีบไป" อันอวี๋ตะโกนบอกเฮยหลินท่ามกลางลมหนาว
ฟังเสียงฝีเท้าของฝูงสัตว์ที่กำลังวิ่ง เห็นได้ชัดว่ายังไม่ถูกฝูงหมาป่าล้อมล่า ถ้าพวกเขาไปเจอเข้า งูยักษ์อย่างเฮยหลินอาจกลายเป็นเหยื่อเสียเอง
สิ่งมีชีวิตมารส่วนใหญ่ล่าสัตว์กันเป็นกลุ่ม สัตว์แถบนี้ก็ตัวโตเกินปกติ
อันอวี๋ไม่รู้ว่ามีหมาป่ากี่ตัว แค่คิดภาพขนาดตัวของมันก็รู้ว่าทั้งเธอและเฮยหลินสู้ตรง ๆ ไม่ได้แน่
กลัวอะไรก็ได้อย่างนั้น เจ้าสิ่งมีชีวิตไม่ทราบชนิดเหมือนมีจีพีเอสติดอยู่ เสียงที่ได้ยินในหูยิ่งชัดขึ้นเรื่อย ๆ อันอวี๋มองไปทางต้นเสียง เห็นเงาพร่ามัว เธอหรี่ตาลง
ในสายตาคือฝูงที่กำลังวิ่งตรงมา—หมูป่า
ระยะห่างมากเกินไปจนมองหน้าหมูป่าไม่ชัด อันอวี๋เห็นแต่เขี้ยวงาสีเหลืองอ่อนโค้งงอ และแววตาวาววับของหมูป่าตัวนำที่เห็นพวกเขา พอสบตากับเธอมันก็พุ่งเร็วกว่าเดิม
ตุยจริง หมูป่านี่มีสติปัญญา
ได้ยินมานานแล้วว่าหมูมันก็ฉลาดไม่เบา
อันอวี๋เหลือบมองไปเห็นร่างสีขาวอยู่สองข้างของฝูงหมูป่า
ข้างละสามตัว... แล้วด้านหลังล่ะ?
เฮยหลินรู้สึกได้ว่าฝูงหมูป่าใกล้เข้ามาแล้ว จึงเร่งความเร็วไปทางเผ่า พอเข้าเขตสิ่งมีชีวิตมาร กลิ่นสิ่งมีชีวิตมารที่เข้มข้นจะไล่สัตว์ใหญ่และนักล่าที่อยู่แถวนี้ออกไป
ระยะห่างเพิ่มขึ้นอีกครั้ง แต่เจ้าไอ้อ้วนนั่นไม่ยอมแพ้ วิ่งพรวดตามพวกเขามาไม่เลิก