ไป๋เหมียนย่อมได้รับซุปปลามาหนึ่งถ้วยในคืนนั้น หลานชิงที่อยู่ข้างนอกก็ยังห้ามไม่ให้หยิบยื่นแบ่งกันไปมา ครอบครัวจึงตั้งหน้าตั้งตาดื่มซุปในถ้วยของตนอย่างสงบ
เขาดมไออุ่นของเหลวสีขาวนวลอย่างระมัดระวัง มันมีกลิ่นคาวจาง ๆ ต่างจากที่อันอวี๋แบ่งให้ในคืนนั้นมาก ทว่าพอดื่มลงคอ ความอุ่นก็แผ่ซ่านไปทั่วกาย
เมื่อฟังเหล่าสิ่งมีชีวิตมารรอบข้างพากันเอ่ยชมอันอวี๋ ในใจเขากลับมีความลำพองว่าตนรู้มาก่อนพวกมันตั้งนานแล้ว
อันอวี๋
อันอวี๋
เสียงเรียกขานที่ดังไปทั่วแทบจะสลักชื่อนี้ไว้ในใจของเขา นางช่างยอดเยี่ยมจริง ๆ เมียสิ่งมีชีวิตมารที่ยอดเยี่ยมเช่นนี้ เหตุใดเขาจึงอยู่เคียงข้างนางไม่ได้เล่า หากต้องจากที่นี่ไป หรือเขาจะต้องมอบตัวให้เมียสิ่งมีชีวิตมารสักตนในเผ่าจริง ๆ
ขุดคุ้ยหาอาหารในดินวันแล้ววันเล่า หลังที่งอเสียจนไม่ตรงและงดงาม มือจะกร้านบวมอย่างมือของพ่อสิ่งมีชีวิตมาร เมื่อถึงตอนนั้นก็คงมีแต่คนเรียกเขาว่าเจ้าตัวผู้หน้าซีด สิ่งมีชีวิตมารเพศผู้ยามหนุ่มน้อยย่อมมีคนรักใคร่ แค่ขู่คำราม เมียสิ่งมีชีวิตมารยังเอ่ยว่าน่าเอ็นดูราวกับเด็กน้อย ครั้นสิ่งมีชีวิตมารยามแก่ชราโรยราด้วยวัย ต่อให้เป็นเจ้าเมียของตนก็ไม่เหลียวมอง
เขาอดไม่ได้ที่จะกวาดตามองนิ้วมือห้าที่เรียวสวยของตน เขาไม่มีทางให้ตนเป็นเช่นนั้นแน่
เขาจะต้องงดงามตลอดกาล เป็นที่โปรดปรานตลอดไป มีเพียงดึงสายตาของเมียสิ่งมีชีวิตมารให้อยู่กับตน เขาจึงรู้สึกราวกับได้มีชีวิต
เมื่อเงยหน้าขึ้น ท้ายทอยก็ยังปวดร้าวนิด ๆ ไป๋เหมียนย่อมรู้ใจของเฟยอวิ๋นที่มีต่ออันอวี๋ดี มือที่ประคองซุปปลาอุ่น ๆ แต่ในใจกลับคิดอย่างเย็นชา เขาจะแย่งเมียสิ่งมีชีวิตมารที่สิ่งมีชีวิตมารเพศผู้นี้หมายปองมาเพื่อแก้แค้น เมื่อได้เห็นแววตาเคียดแค้นของเฟยอวิ๋น นั่นแหละจะเป็นของรางวัลล้ำค่าที่เขาเก็บเกี่ยวได้