ในฝันเขาก็ยังถูกขายอยู่ดี ไม่นานก็ถูกตัวเมียวัยกลางคนนั่นขายต่อไปยังเมืองสิ่งมีชีวิตมารอื่น ตัวเมียอ้วนคนหนึ่งใช้ผลึกสิ่งมีชีวิตมารซื้อเขามา นางชอบใช้ความรุนแรงเป็นความบันเทิง มีสามีสิ่งมีชีวิตมารกว่าสิบคน ล้วนเก่งกาจในการต่อสู้ ไม่นานก็โยนเขาเข้าสนามประลองสิ่งมีชีวิตมาร…
ฝันนั้นเลือนราง แต่ความเจ็บปวดกลับชัดเจน
เขากลายเป็นงูเหลือมผอมโซ ใช้ท่วงท่าไม่ชำนาญหลบการโจมตีของเสือ ในจังหวะที่ถูกขบเข้าที่ลำคอ การต่อสู้สุดไร้สาระทั้งสนามกลับถูกสั่งให้หยุด เขาคืนร่างเป็นมนุษย์ ร่างกายเปลือยเปล่าปรากฏแก่สายตาทุกคน โลหิตกลับกลายเป็นสิ่งเดียวที่ปกปิดเรือนร่าง เขาแม้แต่จะขดตัวก็ยังทำไม่ได้
ไม่นานก็มีคนลากเขาออกไปราวกับลากซากศพ
ทั่วร่างเขาเต็มไปด้วยบาดแผลจากการหนีตายใต้กรงเล็บเสือ พลังงานที่สูญเสียไปทำให้แม้แต่กระดิกนิ้วยังยากเย็น เขาถูกทิ้งไว้ในกรงของสนามประลองสิ่งมีชีวิตมาร ทุกวันมีเพียงน้ำใส ๆ กับผลแป้งครึ่งชาม แต่เขาก็ดวงแข็งนัก กลับมีชีวิตรอดมาได้อย่างนั้น
ครึ่งเดือนต่อมา ตัวเมียคนนั้นก็พาตัวผู้ตัวอื่นมาอีก เหล่าสิ่งมีชีวิตมารในสนามประลองลากเขาออกจากกรง ยื่นให้ตัวเมียดูราวกับเป็นของกำนัล
“มนุษย์สิ่งมีชีวิตมารคราวก่อน… ยังมีชีวิตอยู่นี่นา…”
เขาได้ยินบทสนทนาขาด ๆ หาย ๆ อย่างอ่อนแรง
“อ้า ยังไม่ตายอีกหรือ? งั้นคราวนี้ก็ใช้เขาแสดงต่อเถอะ”
ตัวเมียผู้นั้นผลักตัวผู้ที่อยู่ข้างกายออกไปอย่างไม่ใส่ใจ ตัวผู้นั้นถูกผลักจนล้มก้นกระแทกพื้น มองร่างที่เต็มไปด้วยบาดแผลของเขาด้วยแววตาหวาดหวั่น ขณะที่ตัวเมียกลับเดินไปยังอัฒจันทร์อย่างเป็นธรรมชาติ
ชีวิตของเขา เกียรติศักดิ์ศรีของเขา ความละอายของเขา ทุกสิ่งทุกอย่างของเขา ล้วนไร้ความหมาย เขาเป็นเหมือนแผ่นหนังสิ่งมีชีวิตมารเก่า ๆ ที่ถูกใช้มานานแสนนาน ถูกทิ้งขว้างตามอำเภอใจ แต่เมื่อเจอคราบสกปรกที่สกปรกกว่า ก็จะถูกหยิบขึ้นมาเช็ดถูอีกครั้ง