โชคดีที่ที่นี่นิยมดื่มน้ำต้มสุก ไม่ใช่น้ำดิบ ไม่อย่างนั้นอันอวี๋คงต้องต้มน้ำให้สุกก่อนแม้จะกระหายแค่ไหนก็ตาม โลกนี้ไม่มียาถ่ายพยาธิ เธอไม่อยากมีพยาธิในท้องหรอก
“หลิวชิง เจ้าจัดการหนูเป็นไหม” อันอวี๋โยนหนูให้หลิวชิง
“ข้าทำได้” หลิวชิงรับหนูไว้โดยไม่ทันตั้งตัว ขนหนูนุ่มฟูแผ่อยู่ในอุ้งมือ ก่อนมาอยู่บ้านอันอวี๋เขาก็ทำงานจิปาถะ แทบทุกอย่างต้องทำบ้างเล็กน้อย ทั้งจัดการหนังสัตว์และเครื่องใน เย็บปักเสื้อผ้า ล้วนทำตามคำแนะนำของอูหลี
เดิมทีอูหลีตั้งใจให้เขากับเฮยหลินเรียนรู้สิ่งเหล่านี้ เผื่อถึงคราวไปเป็นสามีสิ่งมีชีวิตมาร เมียสิ่งมีชีวิตมารจะได้เพิ่มสินสอดให้
น่าเสียดายที่อูหลียังไม่ทันได้ใช้พวกเขา ก็จากไปเสียก่อน
“เช่นนั้นเจ้าจัดการหนูสองตัวนี้ก่อนเถิด ข้าจะไปหาหมอยาสักหน่อย” อันอวี๋หยิบกระปุกเกลือขึ้นมา ภายในกระบอกไม้ไผ่เล็กๆ มีเกล็ดสีเหลืองอยู่เพียงน้อยนิด รสชาติยังเฝื่อนขม ไม่รู้ว่าเกลือในแดนสิ่งมีชีวิตมารเป็นแบบนี้ทั้งหมดหรือเปล่า ดูเหมือนแคะมาจากหินสักก้อนยังไงอย่างนั้น ครั้งหน้าออกล่าเหยื่ออาจต้องสังเกตว่ามีพืชรสเค็มหรือเปล่า หรือหินเกลือที่ฝูงสิ่งมีชีวิตมารใช้เลีย
ต่อให้ทำให้บริสุทธิ์เอง รสชาติอาจจะดีกว่าแบบนี้ด้วยซ้ำ
วันนี้เธอตั้งตารอว่าจะมีระบบปรากฏตัวหรือเปล่า ระบบติดตัวตอนข้ามภพไม่ใช่ของจำเป็นหรอกหรือ น่าเสียดายที่รอมาทั้งวัน จับนั่นจับนี่ไปตั้งหลายอย่างก็ไม่เห็นมีระบบเอาชีวิตรอดใดๆ เกิดขึ้น แม้จะผิดหวังไปบ้าง แต่โชคดีที่ก่อนหน้านี้เรียนมามาก สิ่งที่อยู่ในสมองก็ยังอยู่ครบ