หลิวชิงเผชิญหน้ากับคำพูดอ่อนโยนเช่นนั้น กลับอ้ำอึ้งไม่รู้จะตอบสนองอย่างไร ในชีวิตสิ่งมีชีวิตมารทั้งชีวิตของเขา สิ่งที่ได้รับมากที่สุดคือคำด่าทอและการทุบตี ส่วนน้อยคือความเงียบงัน
ถึงแม้จะมีพี่ชายร่วมพ่อร่วมแม่อย่างเฮยหลิน แต่เฮยหลินเองก็เติบโตมาท่ามกลางคำด่าทอ ทั้งสองพี่น้องพึ่งพากันเอาชีวิตรอดก็ยากลำบากพอแล้ว ไม่มีความอบอุ่นเหลือเฟือที่จะตอบสนองแก่กันและกัน
“เฮ้อ ในบ้านนี่มืดจริงๆ เลย” อันอวี๋จำได้ว่าในความทรงจำ มีลูกปัดเรืองแสงชนิดหนึ่ง ได้ยินว่าเป็นของเผ่าทะเล เมื่อก่อนตอนแม่นางของเจ้าของร่างเดิมยังอยู่ ที่บ้านก็มีอยู่เม็ดหนึ่ง เวลาไม่บังมัน มันสามารถส่องสว่างภายในบ้านราวกับกลางวันแสกๆ ได้ น่าเสียดายที่ตอนแม่นางของเจ้าของร่างเดิมป่วยหนัก ลูกปัดเม็ดนั้นถูกเอาไปแลกผลึกสิ่งมีชีวิตมาร ผลึกสิ่งมีชีวิตมารที่แลกมาได้ก็เข้าปากแม่นางของเจ้าของร่างเดิมไป ถึงกระนั้นก็ยังหล่อเลี้ยงร่างกายนางไม่หายดี
ถ้านางมีลูกปัดแบบนั้นสักเม็ดก็คงดี แสงสลัวแบบนี้ทำให้ตาล้าจริงๆ
สำหรับคำพูดเช่นนี้ หลิวชิงไม่กล้าตอบสนองมาโดยตลอด ก่อนหน้านี้ อันอวี๋แม้จะพูดกับอากาศ ก็ยังไม่สนใจพูดกับเขาเลย เขาได้แต่เงียบไว้ แต่เนื่องจากอันอวี๋ตั้งแต่กลับมาก็พูดกับเขาตลอด เขารู้สึกว่าตัวเองควรจะตอบสนองอะไรบ้าง ทว่าริมฝีปากขยับกลับไม่รู้จะพูดอะไร ขณะที่กำลังคิดฟุ้งซ่าน เขารู้สึกว่าอันอวี๋ขยับเข้ามาใกล้
“ว้าว หลิวชิง เจ้าถลกหนังเก่งจริงๆ เลย หนังที่ลอกมานี่ไม่มีเนื้อติดให้เห็นเลยแม้แต่น้อย” อันอวี๋หยิบหนังหนูที่หลิวชิงวางไว้ข้างๆ ขึ้นมา แผ่นหนังหนูทั้งผืนถูกตัดอย่างสมบูรณ์มาก แม้แต่ส่วนแขนและขาที่ลอกยากที่สุด หลิวชิงก็แยกออกอย่างประณีต ทั้งแผ่นหนังไม่มีไขมันให้เห็นเลยสักนิด