"ดีจัง หลิวชิง นายอยู่บ้าน เร็วเข้ามาช่วยฉันขนของหน่อย" อันอวี๋เห็นหน้าเขาแล้วก็ดีใจ รู้ไหมว่าการหนีบลูกกลม ๆ หนัก ๆ แบบนี้ แถมต้องเกร็งแผ่นหลังให้ทรงตัวอยู่มันเหนื่อยขนาดไหน แถมของในมือซ้ายขวาก็ไม่เหมือนกัน มือขวาหนักกว่า ทำให้จุดศูนย์ถ่วงเอียงไปมาตลอด
หลิวชิงมองของพวกนั้นแล้วเผยสีหน้างุนงง
ในบ้านตรงข้างกองไฟ ผลแป้งลูกหนึ่งถูกเขาทุบจนแตกไปครึ่งลูกแล้ว
ตอนที่อันอวี๋ไม่อยู่บ้าน เขาชินกับการใช้หินงัดรอยแตกตรงหัวผลแป้งเพื่อเปิดมัน เพราะการทุบจะมีเสียง และเขาไวต่อเสียงมาก การได้ยินเสียงแทรกซ้อนมักทำให้เขารู้สึกไม่ปลอดภัย เงียบสงบเท่านั้นถึงจะให้ความรู้สึกปลอดภัยแก่เขาได้บ้าง
"หลิวชิง ยืนบื้ออยู่ทำไม มาช่วยฉันถือผลแป้งหน่อย" ทั้งคู่เดินมาเกือบถึงประตูแล้ว หลิวชิงยังยืนนิ่งอยู่หน้าประตู อันอวี๋จึงตะโกนเรียกอีกครั้ง
หลิวชิงถึงได้สติ รีบเดินเข้าไป รับผลแป้งที่อันอวี๋หนีบไว้ใต้แขนซ้าย ริมฝีปากขยับเล็กน้อยแต่ไม่ได้พูดอะไร
"อันอวี๋ ไก่ป่าฉันวางไว้ให้นะ!" เยว่เจี้ยนเดินเข้ามาในลานบ้านของอันอวี๋ แล้วกวาดตามองรอบ ๆ อย่างไม่ได้ตั้งใจ ไม่เหมือนพวกเธอที่อยู่ที่นี่มานาน ลานหน้าบ้านรกไปด้วยข้าวของเบ็ดเตล็ดกองรวมกัน
ตอนอันอวี๋เพิ่งมาถึง เธอในฐานะที่เป็นคนเก่งกาจคนหนึ่งของเผ่า อีกทั้งยังรู้สึกว่าตัวเองก็เป็นคนพูดได้ในเผ่าเสือดาว เคยแอบมาดูอันอวี๋และแสดงท่าทีอยากผูกมิตร แต่ตอนนั้นอันอวี๋กำลังจมอยู่กับความเศร้าโศก ไม่ยอมพูดกับเธอด้วย เธอก็ถือดีว่าตัวเองมีศักดิ์ศรี เจอทำให้ขายหน้าจึงไม่ได้มาอีก