มื้อเย็นผ่านไปอย่างกระท่อนกระแท่น พอกินเสร็จทั้งสองคนก็รีบเก็บกวาดทันที เฮยหลินคิดว่าอันอวี๋ต้องมีเรื่องสำคัญอะไรที่มากกว่าแน่นอน ถึงยอมให้พวกเขากินได้มากขนาดนี้
เขาแอบลูบท้องที่ป่องออกมาเป็นครั้งแรกเงียบ ๆ
พอทั้งสองออกห่างจากกองไฟแล้ว อันอวี๋ก็ปูใบไม้ใหญ่เป็นแนวยาวไม่ใกล้ไม่ไกล ก่อนจะวางผลโคลงเคลงรอบกองไฟเป็นครึ่งวงกลม ตั้งใจจะตากให้แห้งแบบนี้
เฮยหลินกลับไปแขวนเนื้อต่อ ส่วนหลิวชิงก็จัดการปลาที่ยังไม่เสร็จ
อันอวี๋วางผลไม้เสร็จก็ขยับเข้าไปใกล้หลิวชิง ดูเขาจัดการปลา มองปลาแล้วอดไม่ได้ที่จะเลียปาก แม่น้ำนั่นเหมือนบ่อปลาขนาดยักษ์เลย ของที่ได้วันนี้ทำให้อันอวี๋รู้สึกอุ่นใจขึ้นสำหรับการผ่านฤดูหนาวนี้
ดูปลาเสร็จ อันอวี๋ก็ไปพลิกผลไม้ พอพลิกก็ต้องพลิกให้ทั่วทั้งรอบ นั่งอยู่ข้างกองไฟ เปลวไฟอบอุ่นไล่ความหนาวเย็นยามค่ำคืน อันอวี๋ถูกไออุ่นประคบจนหาวไม่หยุด
"อันอวี๋ ข้าจะต้มน้ำให้เจ้าล้างตัวแล้วรีบไปพักเถอะ ข้าดูแลผลไม้นี้เอง" หลิวชิงได้ยินเสียงหาวจากด้านหลังก็วางมีดหินลง ตั้งแต่ที่อันอวี๋เปลี่ยนไป ก็ไม่มีวันไหนที่ได้พักเลย ต่อให้เขาจะชักช้าขี้อายแค่ไหน ก็มองออกว่าอันอวี๋ทุ่มเทให้ครอบครัวนี้
ความดีที่อันอวี๋มีให้เขา เขาก็อยากตอบแทนเหมือนกัน บางทีในอดีตอาจเป็นเขาและเฮยหลินที่ทำไม่ดี อันอวี๋ถึงได้ทำแบบนั้นกับเขา แต่ตอนนี้อันอวี๋เปลี่ยนไปแล้ว ละทิ้งความระแวงที่มีต่อเขาและเฮยหลิน เขาไม่อยากให้นางผิดหวัง