"สิ่งมีชีวิตมารหมี?" อันอวี๋ตาเป็นประกาย ใช่สิ ลืมไปเลยว่ายังมีเผ่าพันธุ์นี้ที่ชอบกินปลา จริง ๆ แล้วที่ชอบกินปลาไม่ได้มีแต่สัตว์ตระกูลแมว นกและสิ่งมีชีวิตมารอีกหลายชนิดก็ชอบกินปลาเหมือนกัน
"แต่วันนี้ไปเก็บของป่ากับกลุ่มเก็บของป่าต่อดีกว่า ของที่บ้านยังไม่ค่อยพอ"
อันอวี๋ย้อนนึกถึงความทรงจำ ทุกครั้งที่เข้าเมืองร่างเดิมต้องวิ่งกันนานมาก ภาพชวนให้นึกถึงคนชนบทในยุคก่อนสมัยใหม่ กว่าจะเข้าเมืองได้สักที ต่อให้ขี่มอเตอร์ไซค์ไฟฟ้าก็ต้องฝ่าทางคดเคี้ยวบนเขาตั้งครึ่งวัน มนุษย์ดึกดำบรรพ์ในยุคเทคโนโลยียังไงสุดท้ายก็ต้องกลับสู่ยุคดึกดำบรรพ์อยู่ดี
เฮยหลินชะงักไปชั่วขณะ ไม่คิดว่าอันอวี๋จะไม่ขอเข้าเมือง ในใจเขาลังเลอยู่บ้าง แต่ก็ยังเอ่ยปาก
"ถ้าแลกของได้มากกว่านี้ ผลแป้งที่เก็บได้ตามกลุ่มเก็บของป่ามันก็ไม่ได้สำคัญอะไรมาก" ตัวเขาเองก็เคยออกไปเก็บของป่ามาก่อน แม้แต่เผ่าเสือดาวที่ปีนต้นไม้เก่งยังเก็บได้อย่างยากลำบาก เฮยหลินแทบนึกไม่ออกว่าอันอวี๋ทำยังไงถึงกองผลแป้งไว้ได้มากขนาดนี้ในเวลาแค่ไม่กี่วัน
อันอวี๋ลูบคาง เห็นว่าเฮยหลินพูดก็มีเหตุผล
"งั้นฉันจัดปลาไปดูที่เมืองร้อยสิ่งมีชีวิตมารหน่อยแล้วกัน"
เฮยหลินอ้าปากแต่ก็ไม่ได้พูดอะไร มองอันอวี๋เริ่มจัดตะกร้าเถาวัลย์ใส่ปลาตามใจตัวเอง ในใจเขารู้สึกกระวนกระวาย ออกไปข้างนอกมาหลายปีจนเขาเรียนรู้ที่จะเรียกร้องผลประโยชน์ให้ตัวเองบ้าง ในเมื่ออันอวี๋ไม่ได้ตั้งใจจะใช้เขา เขาก็ไม่ควรทำอะไรให้มากความ...
อันอวี๋กะ ๆ เอาจัดไปครึ่งตะกร้า ในความทรงจำสิ่งมีชีวิตมารหมีก็จับปลาเป็น ยิ่งกว่านั้นสิ่งมีชีวิตมารหมีตัวก็สูงใหญ่กว่าเผ่าอื่นโดยธรรมชาติ แถมยังชอบเลียนแบบท่าทางเหมือนพวกกึ่งมนุษย์ จัดเป็นสัตว์ที่มีสติปัญญาสูง เธอเองก็ไม่ค่อยรู้มูลค่าของปลาครึ่งตะกร้านี้เท่าไหร่