"จะเก็บยังไงล่ะเนี่ย"
"งานของเราสองคนไม่น่าจะต้องปีนต้นไม้ไปเก็บหรอก ตามข้ามา" อันอวี๋จูงมือหลิวชิง พวกนางเดินตามซากใบไม้แห้งจนในที่สุดก็พบเถาวัลย์ที่พันกันเป็นก้อน แต่ก็น่าเสียดายที่เถาวัลย์พวกนี้เหมือนจะหดตัวเพราะความหนาว ส่วนที่อยู่ไกลดินมากที่สุดก็เหี่ยวแห้งเป็นสีเหลืองไปหมดแล้ว มีก็แต่ส่วนที่ชิดดินซึ่งยังดูดสารอาหารได้เท่านั้นที่ยังแข็งแรงอยู่บ้าง
แต่น่าเสียดายที่เจออันอวี๋เข้าแล้ว ยังไงก็ไม่รอด นางใช้มือถอนหญ้าเหี่ยวๆ ออกและดึงเถาวัลย์ขึ้นมาจนถึงราก ไม่คิดเลยว่าพอดึงแล้วจะดึงเถาใหญ่ติดขึ้นมาด้วย ขดไปขดมาพันกันยุ่งเหยิง น่าจะพอสานถุงเถาวัลย์ได้สองใบ
อันอวี๋ลูบก้อนหินที่เย็นก้นจนจะแข็งอยู่แล้วเบาๆ แล้วนั่งลงกับหลิวชิงฝ่ายหนึ่งก็สานและสอนหลิวชิงไปด้วย โชคดีที่หลิวชิงเรียนรู้ได้เร็วมาก ต่อให้มีผิดพลาดไปบ้างแต่ผลงานก็ยังดูดี
อันอวี๋นำถุงเถาวัลย์ที่ทำเสร็จไปให้ตู้เพื่อนับจำนวน ตู้รู้วิธีแจกจ่ายให้เหมาะสมอยู่แล้ว ส่วนนางกับหลิวชิงก็ไปหาเถากอต่อไป
เช้าวันหนึ่งผ่านพ้นไป ตอนใกล้เที่ยงฟ้าก็ยังไม่เห็นตะวัน แถมลมกลับพัดแรงกว่าเดิม อันอวี๋ หลิวชิง และสิ่งมีชีวิตมารอีกสองตัวก็นั่งกินน้ำแป้งผลเป็นมื้อเที่ยง น้ำแป้งผลนี้ใส่อยู่อย่างเดียวก็คือเกลือ เกลือที่นี่ยังไม่ผ่านการสกัด กินแล้วเลยมีรสขมอยู่หน่อยๆ
หลิวชิงเห็นอันอวี๋ต้องกินอะไรแบบนี้ก็ได้แต่รู้สึกปวดใจ แอบกระซิบข้างหูว่าจะย่างเนื้อให้นางกินตอนกลางคืน
อันอวี๋ได้กินอาหารดีๆ มาหลายวัน ถึงตอนนี้ก็รู้สึกเหมือนกันว่าน้ำแป้งผลนี่รสชาติธรรมดาเกินไป นอกจากกินแล้วไม่หิว นอกนั้นก็มีแต่ข้อเสีย