อาจเป็นเพราะซุปปลาเมื่อคืนได้รับคำชมเปาะจากอันอวี๋ เช้านี้หลิวชิงจึงทั้งทำแพนเค้กและต้มซุปปลา ส่วนเฮยหลินพอได้ยินเสียงอันอวี๋ก็ลุกขึ้นทันที เขาทำงานเงียบ ๆ แต่ในใจกลับตำหนิตัวเอง
ที่ไหนมีสิ่งมีชีวิตมารเพศผู้ตื่นสายกว่าเมียสิ่งมีชีวิตมารกัน
กินอาหารเช้าเสร็จ อันอวี๋ก็หยิบตะกร้าหวายของบ้านตัวเอง พร้อมกับอีกสองใบที่ตู้ส่งมาให้เมื่อคืน เนื้อในตะกร้าหวายทั้งสองใบถูกนำออกมาแขวนไว้เรียบร้อยแล้ว ตะกร้าหวายก็ถูกเก็บกวาดจนสะอาดเอี่ยม อันอวี๋อดอุทานในใจไม่ได้ว่า มีตัวผู้สองตนแบบนี้อยู่ในบ้าน ช่างสบายใจจริง ๆ
อันอวี๋พาหลิวชิงออกไปข้างนอก ให้เฮยหลินอยู่บ้านวันนี้ เธอเมินสายตาที่เฮยหลินเหมือนอยากพูดอะไรบางอย่าง แล้วดันประตูแบบยกขึ้นเปิดออก ไอเย็นปะทะใบหน้าทันที อันอวี๋สั่นสะท้าน เมื่อกี้ในที่อบอุ่นยังง่วง ๆ อยู่เลย ตอนนี้สมองปลอดโปร่งขึ้นเยอะ พอสมองปลอดโปร่งก็นึกขึ้นได้ว่า ของที่เมื่อวานเอาไปแลกดูเหมือนยังไม่ได้หยิบออกมา เพราะเมื่อวานยุ่งมากเลยลืม
อันอวี๋รีบถอยกลับเข้าบ้าน ลูบคลำทั่วตัวแล้วควักกระบอกไม้ไผ่เล็ก ๆ สองอันออกมา โยนให้หลิวชิงกับเฮยหลินคนละอัน
“นี่อะไร……?” เฮยหลินรับกระบอกเล็กที่โยนมา มันแบน ๆ หนึ่งอัน ยังมีไออุ่นจากตัวอันอวี๋หลงเหลืออยู่ ตกอยู่ในมือแล้วรู้สึกอุ่นเล็กน้อย
“เมื่อวานที่เมืองร้อยสิ่งมีชีวิตมารแลกมาให้พวกเจ้าสองคน จำไว้ว่าต้องใช้ด้วยนะ” อันอวี๋ถูมือสองข้างแล้วเริ่มออกเดินทางอีกครั้ง หลิวชิงรีบเอากระบอกเล็กของตนยัดให้เฮยหลินแล้วตามอันอวี๋ไป