กลิ่นขิงที่อบแห้งก่อนหน้านี้ผสมกับความหอมละมุนเป็นเอกลักษณ์ของเนื้อปลา ลอยคลุ้งไปทั่วตามไอร้อนที่พวยพุ่งขึ้น ดึงดูดสายตาของสิ่งมีชีวิตมารที่อยู่แถวนั้นไปเกือบหมด
มีสิ่งมีชีวิตมารบางตัวอดใจไม่ไหว สูดจมูกดมกลิ่นหอมอ่อน ๆ ในอากาศ
ไร้ซึ่งกลิ่นคาวปลาโดยสิ้นเชิง มีแต่กลิ่นหอมที่กระจายไปตามไอร้อนในอากาศ
มีสิ่งมีชีวิตมารที่อยู่ไม่ไกลเห็นกับตาว่าอันอวี๋ยัดปลาลงไป ปลาสิ่งมีชีวิตมารที่มีกลิ่นคาวจัดนั่น พอเติมน้ำลงไปต้ม ก็กลับกลายเป็นแบบนี้ได้
ปลาสิ่งมีชีวิตมารไม่อร่อยเอาเสียเลย ถ้าต้มสุกเกินไปบางครั้งก็เหมือนเคี้ยวเศษไม้เน่า ต่อให้สุกแล้วก็ยังมีกลิ่นคาว
ไม่ใช่ว่าพวกนางไม่เคยต้มนะ
สิ่งมีชีวิตมารพยายามดึงจมูกของตัวเองกลับมา
แต่ว่า
หอมจัง
นางกะเวลาประมาณสองสามนาที ให้กลิ่นคาวของปลาจางไปกับไอน้ำ แล้วค่อยเติมเกลือกับใบไม้ใหญ่สองสามใบปิดฝาหม้อ
ปกติต้มสักสิบถึงสิบห้านาทีน้ำซุปก็จะข้นเป็นสีขาวนวลแล้ว และเมื่อไม่มีเครื่องเคียงอะไรติดมือ อันอวี๋ก็เลยตัดสินใจไม่ใส่อะไรเลย นั่งยอง ๆ ข้างหม้อรอปลาของนางสุก
'ไอ้ลูกเสือดาว นี่ต้มอะไรน่ะ'
กลิ่นหอมในอากาศเข้มข้นขึ้นเรื่อย ๆ เมียสิ่งมีชีวิตมารสูงวัยที่กำลังนอนพักหลับตาอยู่ขยับจมูกแล้วหันมาถาม ดวงตาอดไม่ได้ที่จะจับจ้องหม้อหินนั้น เป็นเรื่องแปลก ทั้งที่ปกติหม้อใบนั้นทำอาหารก็ไม่ได้กลิ่นแบบนี้
'ก็แค่เอาปลานี่มาต้มซุปเฉย ๆ ท่านเอาชามไม้มาหรือเปล่า ถ้าสุกแล้วเดี๋ยวฉันจะตักให้บ้าง' อันอวี๋กะเวลา รู้สึกว่าได้ที่แล้วจึงเปิดใบไม้ออก ควันขาวพวยพุ่งทันที ด้านใต้ใบไม้ น้ำซุปกลายเป็นสีขาวนวลแล้วจริง ๆ ภายใต้ความร้อนของไฟ น้ำซุปเดือดปุดๆ เป็นระลอก กลิ่นหอมยิ่งเข้มข้นกว่าเดิม