ตอนที่ท๋านีพากลุ่มหมาในกลับมาถึงเผ่า ฟ้าก็ใกล้จะมืดเต็มทีแล้ว ฝูงหมาสิ่งมีชีวิตมารเพศผู้รีบกรูกันเข้ามา ช่วยหยิบจับข้าวของอย่างเอาใจ ปลาที่เสือดาวหลายสิบตัวจับได้ตั้งแต่เช้าก็ไม่น้อยเลย อย่างน้อย ๆ ก็พอแจกให้สิ่งมีชีวิตมารละตัวได้แน่นอน
“แบ่งครึ่งหนึ่งของครึ่งหนึ่งให้ข้า ที่เหลือพวกเจ้าเอาไปแบ่งกันเถอะ” ท๋านีพูดเรียบ ๆ แล้วแบกท่อนไม้ของตัวเองมุ่งหน้ากลับบ้าน
ท๋าอวิ๋นเดินตามหลังนาง เงียบขรึม รู้สึกไม่ค่อยสบายใจ
ที่จริงแล้ว สาเหตุที่เผ่าหมาในรังเกียจคนนอกเช่นนี้ ยังมีอีกข้อหนึ่งคือ ช่องคลอดของเมียสิ่งมีชีวิตมารนั้นแคบมาก การคลอดลูกยากกว่าสิ่งมีชีวิตมารเผ่าอื่นหลายเท่า อัตราการตายของลูกสิ่งมีชีวิตมารที่เกิดใหม่จึงสูงมาก และเมียสิ่งมีชีวิตมารเองก็มีความเสี่ยงที่จะเสียชีวิตสูงเช่นกัน ลูกสิ่งมีชีวิตมารจำนวนมากยังไม่ทันได้เกิดก็ขาดใจตายคาช่องคลอดเสียก่อน ส่วนที่รอดชีวิตมาก็คือผู้แข็งแกร่งในหมู่ผู้แข็งแกร่ง
เมียสิ่งมีชีวิตมารก็เช่นกัน มีโอกาสสูงมากที่จะตายระหว่างคลอด ชีวิตของสิ่งมีชีวิตมารหนึ่งก็ค่อย ๆ ดับหายไปอย่างเงียบงันเช่นนี้
และเผ่าหมาใน ในฐานะสังคมแบบแม่เป็นใหญ่ที่แน่นแฟ้นและแข็งแกร่งที่สุด ลูกสิ่งมีชีวิตมารที่เกิดมาจะได้รับการดูแลร่วมกัน อัตราการตายที่สูงลิบทำให้พวกนางชินกับรูปแบบการดำรงชีวิตที่ต้องพึ่งพาอาศัยกันเช่นนี้
ทั้งเผ่าจะร่วมไว้อาลัยให้แก่เมียสิ่งมีชีวิตมารที่ตาย และช่วยกันเลี้ยงดูลูกสิ่งมีชีวิตมารที่นางทิ้งไว้ หากลูกสิ่งมีชีวิตมารไม่มีชีวิตรอดเลยสักตัว การได้ดูแลลูกสิ่งมีชีวิตมารของเมียสิ่งมีชีวิตมารตัวอื่นก็พอจะช่วยปลอบประโลมใจได้บ้าง