ชั่วพริบตาบนพื้นน้ำแข็งก็มีขนสีเหลืองกับสีดำปลิวว่อนไปทั่ว อันอวี๋ไม่รู้ด้วยซ้ำว่าขนสิ่งมีชีวิตมารพวกนี้มาจากไหน ลูบหัวตัวเองดูก็ไม่เห็นจะหัวล้านสักหน่อย
เมียสิ่งมีชีวิตมารเผ่าหมาในเองก็ดูจะไม่ได้ตั้งใจจะสู้เอาตาย เธอมองพวกมันกระจายกันไปเก็บปลา รู้สึกเอือมๆ อยู่ในใจ ปลาแค่ไม่กี่ตัวนี่มันต้องลงทุนลงแรงขนาดนี้เลยหรือ
เธอยังเห็นปลาตัวเขื่องที่ตัวเองตกได้รุ่น Pro ถูกเมียสิ่งมีชีวิตมารอีกตัวยกขึ้นชำเลืองมองด้วยสองมืออย่างสบายอารมณ์ ดูท่าพอใจมากทีเดียว
ระหว่างที่ความสนใจถูกดึงไป อันอวี๋ก็รู้สึกว่าหลังของตัวเองถูกตบเข้าเต็มแรง เธอซวนเซหันกลับไปก็เห็นแววตาไม่พอใจของคู่ต่อสู้
อีกฝ่ายก็เป็นเมียสิ่งมีชีวิตมารวัยรุ่นเหมือนกัน สิ่งมีชีวิตมารทั้งสองเลือกคู่ต่อสู้ได้ถูกใจกัน ส่งเสียงคำรามแล้วพุ่งเข้าใส่ ตั้งใจจะใช้กันและกันเป็นคู่ซ้อม
"แม่เจ้าไม่ได้สอนเจ้าอย่างนั้นหรือ ถึงตอนล่าสัตว์ยังมีใจวอกแวกมองซ้ายมองขวาได้" เมียสิ่งมีชีวิตมารวัยรุ่นพูดอย่างดูถูก ขนสีดำสลับเหลืองทั่วตัวกับเขี้ยวแหลมเต็มปากทำท่ายโสโอหัง
"ข้าไม่มีแม่" อันอวี๋แสยะฟัน เอามือข้างที่ว่างขยี้หลังตัวเองที่ถูกตีจนเจ็บ
แรงเยอะจริง!
ทั้งที่อีกฝ่ายดูผอมกว่าตัวเองแท้ๆ นี่ตัวเองออกกำลังไม่มากพอหรือไง
สิ่งมีชีวิตมารวัยรุ่นชะงักไป ดูเหมือนไม่เคยคิดว่าคำตอบจะเป็นแบบนี้ ในเผ่า เด็กน้อยที่ไม่มีแม่มีแบบหนึ่งคือต้องรีบฝึกฝนการล่าสัตว์จนเอาตัวรอดได้ด้วยตัวเอง กับอีกแบบคือหลบซ่อนตัวเพื่อปกป้องตัวเองพยายามเอาชีวิตรอดไปจนโต แต่ไม่ว่าจะแบบไหนในสายตาเธอก็ดูน่าสงสารทั้งนั้น
เธอนึกว่าคนตรงข้ามถูกพาออกมาเปิดหูเปิดตาเหมือนตัวเอง ที่ไหนได้กลับไม่มีแม่...