ลมหนาวระหว่างทางกลับก็ไม่อาจดับความยินดีที่ทุกคนมีต่อการเก็บเกี่ยวอันอุดมในวันนี้ได้ แถมเหล่าสิ่งมีชีวิตมารเพศผู้ยังช่วยเก็บบนต้นไม้ได้ด้วย วันนี้ผลแป้งจากต้นผลแป้งผืนนั้นถูกเก็บไปกว่าครึ่ง ทุกคนแบกผลแป้งหนักพะรุงพะรัง แม้ผลแป้งจะเป็นแค่อาหารประทังชีวิตชั้นต่ำสุดในแดนสิ่งมีชีวิตมาร แต่เมื่อก่อนถ้าเก็บได้ไม่พอ พอหมดช่วงที่ผลแป้งสุกงอมแล้วจะเก็บอีกไม่ได้ ก็มีสิ่งมีชีวิตมารไม่น้อยต้องอดอยาก
หลังจากแบ่งผลแป้งเสร็จ อันอวี๋ก็รีบขนของของตัวเอง เยว่เจี้ยนเองก็ยุ่งจนไม่ว่าง ต่างคนต่างดูแลครอบครัวตัวเอง
หลิวชิงลังเลอยู่ในบ้านไม่กล้าออกไป จนอันอวี๋เรียกชื่อเขา เขาถึงปรี่ออกมาจากข้างประตูทีเดียว
วันนี้อันอวี๋ยังคงแบกตะกร้าเต็มพะล้นเหมือนเมื่อวาน แถมยังหนีบผลแป้งกลมโตไว้ใต้รักแร้ซ้าย มือขวาถือถุงเถาวัลย์ที่อัดแน่นไปด้วยพืชพรรณอีกหนึ่งถุง ใบหน้าของหลิวชิงปรากฏรอยยิ้มออกมาเมื่อเห็นเธอ หลิวชิงรู้สึกเหมือนหัวใจเต้นแรงสองครั้ง ความหวาดกลัวที่เจอข้างนอกวันนี้ พอได้เห็นหน้าเธอกลับสงบลงอย่างประหลาด
ราวกับทาสที่หาต้นสังกัดไม่เจอ ถูกความหวาดหวั่นและไม่มั่นคงโอบล้อมหัวใจเขาไว้
เขารีบเข้าไปช่วย งูที่ขาดเป็นสองท่อนในที่สุดก็ลงจากบ่าอันอวี๋สักที จริงๆ แล้วงูตัวนี้ก็ไม่นับว่างูยักษ์ อย่างมากก็แค่ตัวอวบๆ หลังจากแบกมาครึ่งวันอันอวี๋ก็ไม่กลัวแล้ว ในหัวมีแต่เนื้องูอร่อยๆ
ตอนนั้นรู้สึกว่างูตัวนี้น่ากลัว ตอนนี้กลับหวังให้มันตัวใหญ่กว่านี้ จะได้พอกิน