อันอวี๋ตัดสินใจหลบภัยฉุกเฉิน ตอนนี้ไม่มีอาวุธติดตัว สู้ไม่ไหวจริง ๆ
เธอหายใจเบาลง งูหลามนี่แม้แต่ควายป่ายังกิน งูหลามขนาดนั้นมีแรงบีบรัดน่าสะพรึงกลัว ลองนึกดูว่างูหลามพม่าน้ำหนัก 25 ชั่ง มันเกร็งกล้ามเนื้อทั้งหมดหดตัวเข้าหากัน ภายในไม่กี่นาทีก็ทำให้เลือดแพะโตเต็มวัยหยุดไหลเวียนได้ เธอกลัวตัวเองถูกงูพัน แล้วไม่นานกระดูกก็จะหักหมดทั้งตัว
เป็นวิธีตายที่สิ้นหวังที่สุดในโลก
อันอวี๋ค่อย ๆ ไต่ลงจากต้นไม้ ยกตะกร้าเถาวัลย์ขึ้นหมายจะเดินย่องหนีออกจากที่อันตรายนี้เงียบ ๆ
ฝ่าเท้าของสิ่งมีชีวิตมารกับคนก็ต่างกัน โน้มเอียงไปทางสัตว์มากกว่า มีแผ่นเนื้อหนารองใต้เท้า นี่เป็นสาเหตุที่หลายวันมานี้อันอวี๋ไม่เคยพูดถึงรองเท้าเลย เพราะเท้าแบบนี้ใช้ดีจริง ๆ
ขอเพียงอันอวี๋ระวังมากพอ เธอถึงขั้นเดินหรือวิ่งโดยไม่ส่งเสียงอะไรได้เลย
เธอค่อย ๆ ถอยห่างออกมา ทันใดนั้นด้านหลังก็มีเสียงนกร้อง เสียงนกแทบฉีกขาดหัวใจ แหลมคมราวกับจะทะลุเมฆ ปีกกระพือผ่านหมู่ไม้เกิดเสียงพึ่บพั่บดังลั่นเหมือนภาษาความโกรธของนก
อันอวี๋รีบหลบไปหลังต้นไม้ เธอกะว่าเวลานี้งูคงกินไข่นกหมดแล้ว ได้ยินว่างูบางตัวชอบความกรุบกรอบของเปลือกไข่นกเป็นพิเศษ พอกัดเปลือกแตกข้างในก็เป็นของเหลวนุ่มลื่น บวกกับกลิ่นคาวอ่อน ๆ มันก็เลยตั้งใจกัดเปลือกไข่ให้แตกแล้วดูดกิน เหมือนคนชอบกินของที่สุกนอกนุ่มในนั่นแหละ
นกตัวนี้กลับมาเห็นรังมีแต่ไข่เหลวกับเปลือกไข่ ใครเจอก็ต้องคลั่ง
เสียงกิ่งไม้เสียดสีดังซ่า ๆ ด้านหลังดังขึ้นเรื่อย ๆ อันอวี๋ไม่กล้าขยับ กลัวว่าฝ่ายไหนจะแพ้หรือชนะก็จะหันมาสนใจเธอ ถ้าจับเธอเป็นอาหารว่างหลังสู้รบ เธอก็ตายฟรีเกินไป