แรงงานที่ใช้กำลังกายอย่างหนักติดต่อกันสองวัน ทั้งยังไม่มีของมัน ๆ มาหล่อเลี้ยงท้อง อันอวี๋เลยรู้สึกอ่อนล้าขึ้นมาบ้าง พอตื่นเช้าก็เสนอว่ามื้อเช้าต้องเพิ่มเนื้อเข้าไปด้วย
ของในบ้านเป็นของอันอวี๋ทั้งนั้น ไม่เห็นต้องขออนุญาตหลิวชิงเลย แต่เมื่อเห็นท่าทีเช่นนี้ของอันอวี๋ หลิวชิงก็อดคิดฟุ้งซ่านไม่ได้อยู่ดี
เนื้อรมควันรสชาติไม่ค่อยดีนัก หลิวชิงหั่นใส่ลงไปในแป้งผสมน้ำ อันอวี๋เหลือบมองหม้อที่ต้มจนกลายเป็นแป้งจับตัวเป็นก้อนอย่างอดไม่ได้
รอให้ว่างเมื่อไหร่ นางต้องไปหาวิธีทำแป้งขนมแน่ วัน ๆ ได้แต่กินแป้งเละแบบนี้จนเบื่อจะแย่แล้ว
ได้ยินเหอชวนบอกว่า ช่วงเก็บผลแป้งมีแค่สิบกว่าวัน ตอนที่อันอวี๋มาถึงเวลาก็เลยครึ่งมาแล้ว เพื่อให้แน่ใจว่าฤดูหนาวอย่างน้อยก็มีอาหารกิน ไม่อดตาย ในวันนี้อันอวี๋จึงต้องล้มเลิกแผนออกสำรวจในตอนบ่าย ไปเก็บผลแป้งตามชาวบ้านจนเกือบทั้งวัน เหนื่อยสุด ๆ แล้วถึงนั่งยอง ๆ สานแหจับปลาแบบพอใช้ได้ขึ้นมาหนึ่งปื้น
ช่วงเก็บเกี่ยวใกล้สิ้นสุดลง พวกสิ่งมีชีวิตมารต่างก็ค่อย ๆ แสดงท่าทีอ่อนล้าออกมา ไม่มีใครสนใจว่าอันอวี๋กำลังทำอะไร
ตอนที่ดวงอาทิตย์อยู่กลางศีรษะ เหอชวนก็เป่าเขาสัตว์ขึ้นเป็นครั้งแรก อันอวี๋เงยมองฟ้า ไม่เข้าใจว่าวันนี้ทำไมเร็วนัก
แต่สิ่งมีชีวิตมารคนอื่น ๆ กลับมีสีหน้าแปลกใจดีใจท่ามกลางความเหนื่อยล้า
ทว่าไม่มีใครถามอะไรกัน ต่างคนต่างเร่งมือทำงานของตัวเอง อันอวี๋จึงเลิกสืบถาม นางก็เหนื่อยเหมือนกัน
วันนี้กลับก็เร็วกว่าปกติ อันอวี๋เงยมองฟ้า กะว่าคงราว ๆ บ่ายสามโมงได้ ดีนะที่นางไม่ได้แยกไปหาของตามลำพัง ไม่งั้นเพิ่งไปก็ต้องกลับแล้ว หลายชั่วโมงคงไม่ได้อะไรเลย