อันอวี๋สูดจมูกแล้วเปิดใบไม้ดูโดของตัวเอง หลังจากพักไว้ให้ขึ้นฟู โดก็พองตัวกลมสวย เต่งตึงกว่าเดิมเกือบเท่าตัว ผิวหน้าเรียบลื่นอุ่นนิด ๆ แค่แตะเบา ๆ ก็เด้งคืนกลับมาอย่างนุ่มนวล พร้อมไออุ่นจาง ๆ
ใช้นิ้วกดลงไปเบา ๆ รอยบุ๋มค่อย ๆ ดีดคืน ไม่ยุบตัวหรือคืนรูปในทันที
ยังไม่มีลังถึง อันอวี๋เลยเลือกทำแผ่นแป้งทอด
“อันอวี๋ จะทำยังไง ให้ข้าทำเถอะ” หลิวชิงเห็นว่าในที่สุดอันอวี๋ก็จะจัดการกับผลแป้งก้อนใหญ่ที่ผสมไว้แล้ว จึงรีบเข้ามาใกล้พลางเอ่ย
เปิดใบไม้ออก โดมีขนาดใหญ่กว่าเมื่อครู่เท่าตัว เนื้อขาวนุ่มนอนอยู่ในหม้อ
ไร้ร่องรอยของผงแป้งตอนเพิ่งแกะเปลือก หลิวชิงประหลาดใจ ที่แท้ผลแป้งก็เปลี่ยนเป็นแบบนี้ได้หรือ?
แต่ว่า เมื่อก่อนอันอวี๋ทำสิ่งเหล่านี้เป็นจริง ๆ หรือ...
หลิวชิงแอบชำเลืองมองอันอวี๋ เท้ายังคงเป็นเท้าคู่เดิมที่เขาคุ้นเคย
ที่แท้ตอนนางไม่ตีเขา นางก็ฉลาดถึงเพียงนี้
“งั้นเจ้าก็ดูไปพลาง ๆ เถอะ จริง ๆ ทำเร็วมาก” อันอวี๋นำโดออกมาวางบนใบไม้ใหญ่ข้าง ๆ ไม่มีโต๊ะ ไม่มีเขียง ไม่มีตู้ ช่างไม่สะดวกเอาเสียเลย แต่โชคดีที่ใบไม้ยังพอสะอาด ให้ความสบายใจเล็ก ๆ แก่นางได้บ้าง
อันอวี๋ดึงโดออกมาก้อนหนึ่ง เอามือคลึงเบา ๆ แล้วดึงจนเป็นแผ่นไม่สม่ำเสมอ เพียงแต่ครั้งแรกที่ลงมือ แผ่นที่ได้จึงหนาเป็นหย่อม ๆ บางตรงที่ดึง ดูท่าเทพแห่งครัวคงละทิ้งนางไปแล้ว...
แต่ก็ได้แค่นี้ นางคีบก้อนไขมันขึ้นมาหนึ่งชิ้นด้วยตะเกียบไม้ที่ทำเอง วางลงบนกระทะที่ร้อนแล้ว กลิ่นหอมก็ระเบิดออกมา ไม่นานน้ำมันบาง ๆ ก็เจิ่งออก อันอวี๋ใช้ตะเกียบกรีดก้อนไขมันนั้นอย่างรวดเร็วเป็นวงกลมไปทั่วก้นกระทะ พอเห็นก้นกระทะมันวาวไปทั่ว เคลือบด้วยไขมันดีแล้ว นางก็คีบก้อนไขมันออกทันที