ชามในมือยังอุ่นอยู่ เพราะเป็นน้ำที่ต้มเดือดแล้วทิ้งไว้ให้เย็น เตรียมไว้ดื่ม อันอวี๋ไม่ได้ต้มให้เดือดพล่าน แค่พออุ่นไม่ให้เย็นเฉียบ แค่นั้นก็พอแล้ว อากาศหนาวขนาดนี้ถ้าได้ดื่มน้ำเย็นอีกชาม ก็คงหนาวยะเยือกตั้งแต่หัวจรดเท้า จากข้างในถึงข้างนอก
เฮยหลินกุมชามไว้ คืนนี้มีเรื่องให้เขาตกใจมากมาย เขาไม่รู้ว่าควรทำหน้าแบบไหน
แถมนี่มีส่วนของเขาด้วยหรือ เขาแอบหันไปมองหลิวชิง ก็เห็นอีกฝ่ายดื่มส่วนของตัวเองหมดอย่างทะนุถนอมแล้ว กำลังไปหยิบผลแป้งออกมาจากห้องเก็บของ
อันอวี๋คิดว่าตัวเองต้องกินประมาณสองลูก ส่วนเฮยหลินเพราะตอนนี้เป็นกำลังหลักในการล่าสัตว์ของบ้าน โดยปกติก็อนุญาตให้เพิ่มอีกหนึ่งลูก ดังนั้นหลิวชิงจึงหยิบออกมาสามลูก
อันอวี๋มองปราดเดียวก็บอกให้หยิบออกมาอีกสองลูก
ผลแป้งนั้นเป็นอาหารชั้นต่ำสุดในแดนสิ่งมีชีวิตมาร แต่ตอนนี้ที่บ้านจะกินผลแป้งสักลูกยังต้องกระเบียดกระเสียร เมื่อนึกย้อนไป ในความทรงจำ สมัยที่แม่ของเจ้าของร่างเดิมยังแข็งแรงดี อาหารที่นางกินล้วนเป็นเนื้อสัตว์ที่ปรุงแต่งหลากหลาย ส่วนข้าวกับผัก นั่นเป็นสิ่งที่คนอื่นกินเพื่อความสมดุลทางโภชนาการ เหมือนกับที่สัตว์หลายชนิดหาพืชกินเพื่อช่วยย่อยหรือถ่ายก้อนขน
ปอกผลแป้งแล้ว หลิวชิงกำลังจะเติมน้ำลงหม้อเพื่อเริ่มต้มอาหารเละ ๆ ของเขา แต่อันอวี๋ก็ห้ามไว้ทันที
“วันนี้เรามาทำอะไรที่ต่างออกไปหน่อย”
หลิวชิงไม่เข้าใจ แต่อันอวี๋สั่งอะไรตอนนี้เขาก็ทำตามโดยไม่สงสัย