เพิ่งจะโกยหิมะเสร็จ หลิวชิงก็ไปรวบรวมเปลือกไม้พวกนั้น อันอวี๋คิดว่าไว้ค่อยหาเอาตอนใช้ครั้งหน้าก็ได้ แต่หลิวชิงยังคงดื้อรั้นส่ายหน้า เก็บเปลือกไม้แห้งทั้งหมดไว้ในเพิง
เปลือกไม้แห้งพวกนี้ยังเอาไว้ก่อไฟได้ แต่อันอวี๋เป็นเพียงเมียสิ่งมีชีวิตมารจะไปเข้าใจเรื่องพวกนี้ได้อย่างไร งานบ้านก็ควรให้สิ่งมีชีวิตมารเพศผู้เป็นคนทำ
หลิวชิงพลางเก็บข้าวของพลางคิดว่าจะทำอะไรดีในตอนค่ำ เขาพบว่าอันอวี๋ให้ความสำคัญกับความเอร็ดอร่อยเป็นพิเศษ ทั้งยังไม่เหมือนเสือดาวตัวอื่นที่ชอบกินเนื้อย่างเหลือเกิน บางครั้งกลับใส่ใจเรื่องสมดุลเนื้อสัตว์กับผักมากกว่า ปกติข้าวสวยนางก็ต้องกินสักสองสามคำ เมื่อเช้านี้เขาก็สังเกตเห็นว่า ถึงอันอวี๋จะมองอาหารตรงหน้าดูน่ากิน แต่ในหัวนางกลับคิดถึงของอร่อยอย่างอื่นอย่างชัดเจน เขาต้องหาทางทำของอร่อยให้มากขึ้น
เขามองไปที่หนอนไม้ไผ่ที่ถูกวางไว้ในเพิง แต่ละตัวถูกแช่แข็งจนแข็งโป๊ก น่าเสียดายที่ดูท่าทีของอันอวี๋วันนั้นก็ไม่ได้คิดจะกิน เขาเพิ่งจะก้าวออกจากเพิงก็ได้ยินเสียงเมียสิ่งมีชีวิตมารแปลกหน้า เลยต้องหลบอยู่ในเพิงชั่วคราว พอได้ยินเสียงของไป๋เหมียนก็อดไม่ได้ที่จะแอบมอง
เห็นเพียงไป๋เหมียนใช้ท่าทางน่าสงสารน่าเวทนาจ้องมองอันอวี๋ หลิวชิงก็เข้าใจแล้ว ต่อให้ไม่เคยกินหมูก็เคยเห็นหมูวิ่ง ความคิดของไป๋เหมียนสิ่งมีชีวิตมารเพศผู้ทุกตัวรู้ดีแก่ใจ
เขาต้องอยากมอบตัวเองให้อันอวี๋แน่
“เป็นอะไรไป?” อันอวี๋เห็นว่าพอตนมองเข้าไป ดวงตาคู่นั้นก็หดกลับเข้าไปทันที เหลือไว้เพียงหน้าผากขาวเนียนเล็กน้อย ไม่ค่อยเห็นหลิวชิงทำท่าเช่นนี้ นางอดไม่ได้ที่จะเดินไปที่ริมเพิงพลางถาม