แค่คิดว่าเขาไม่ได้เจออันอวี๋มาตั้งนาน แต่สิ่งมีชีวิตมารเพศผู้ตัวน้อยนั่นกลับได้อยู่กับอันอวี๋ทุกวัน เฟยอวิ๋นก็โมโหจนแทบระเบิด
“แม่นาง เหตุใดท่านถึงส่งสิ่งมีชีวิตมารเพศผู้ไปอยู่บ้านอันอวี๋เล่า” เฟยอวิ๋นเขย่าแขนของตู้ด้วยน้ำเสียงออดอ้อนเล็กน้อย จะโมโหแค่ไหนก็พูดเสียงแข็งกับแม่สิ่งมีชีวิตมารของตนไม่ได้ แต่ความจริงแล้วเขากัดกรามจนแทบหัก
อันอวี๋เคยดีกับเขามาก่อน ตอนนี้นางกลายเป็นสิ่งมีชีวิตมารที่ดีขึ้น แม้แต่แม่สิ่งมีชีวิตมารยังเอ่ยชมว่าอนาคตไกล
เขายังรอให้อันอวี๋ชิงเมืองร้อยสิ่งมีชีวิตมารคืนมา ตนจะได้เป็นสามีสิ่งมีชีวิตมารของเจ้าครองเมือง เขาไม่เชื่อว่าสิ่งมีชีวิตมารเพศผู้ตัวอื่นจะมองไม่ออกว่าอันอวี๋ดีอย่างไร เขารู้ตั้งแต่วันแรกที่พบอันอวี๋แล้วว่านางไม่เหมือนเมียสิ่งมีชีวิตมารคนไหนในเผ่า นางพูดเก่ง รูปร่างก็แข็งแรงคล่องแคล่ว
“เฟยอวิ๋น! เจ้าเป็นสิ่งมีชีวิตมารเพศผู้แท้ ๆ ทำท่าทางเช่นนี้เหมือนอะไรกัน หากแพร่งพรายออกไปจะถูกคนหัวเราะเยาะหรือไม่!” สิ่งมีชีวิตมารเพศผู้ที่ได้พูดคุยกับอันอวี๋ในวันนั้น ซึ่งเป็นสามีสิ่งมีชีวิตมารคนหนึ่งของตู้ เอ่ยขึ้นอย่างอดใจไม่ไหว เขาขมวดคิ้วแน่น