อันอวี๋พยักหน้า ในใจอดแปลกใจไม่ได้ คิดไม่ถึงว่าคนในแดนสิ่งมีชีวิตมารจะฉลาดใช้ได้ แต่ก็จริง สัตว์ส่วนใหญ่มันก็ฉลาดไม่น้อย แถมยังรู้จักหายาสมุนไพรมารักษาตัวเองด้วย นั่นคือสัญชาตญาณติดตัวมาเพื่อเอาชีวิตรอด ต่างจากมนุษย์ที่ต้องเรียนรู้และเลียนแบบพฤติกรรม
สัตว์มากมายทำตามเพียงแค่รหัสสัญชาตญาณเท่านั้น
"ใช่แล้ว ทำมาจากพวกนี้แหละ ที่เจ้าเอานี่มาให้เพราะ...?"
"เทียนมันใช้ดีมาก แม่สิ่งมีชีวิตมารข้าอยากได้เพิ่ม จะได้เอาไปแลกในงานชุมนุมแลกเปลี่ยนตอนฤดูอบอุ่น ถ้าเจ้าต้องการอะไรก็บอกได้เลยนะ" อาต๋าพูด พ่อสิ่งมีชีวิตมารทั้งหลายพึ่งได้ใช้เทียนในบ้านเป็นครั้งแรก ถึงกับตะลึงกันใหญ่ แถมยังนั่งตัดเสื้อผ้าใหม่ให้ข้าตลอดคืนเลย สะดวกดีที่มีไฟตอนกลางคืน
"ใช้ดีก็ดีแล้ว" อันอวี๋เผลอพูดเกรงใจตามนิสัย ก่อนจะนึกขึ้นได้ว่าที่นี่ธรรมเนียมการพูดคุยด้วยไมตรีจิตยังไม่พัฒนาเท่าไหร่ โดยรวมแล้วตรงไปตรงมาแบบซื่อ ๆ "ทำเทียนน่ะยุ่งยากหน่อย ต้องใช้เวลาอีกสักพักถึงจะเสร็จ ข้าอยากได้อะไรไว้ค่อยบอกตอนนั้นแล้วกัน"
อาต๋าพยักหน้า รู้สึกชื่นชมความตรงไปตรงมาของอันอวี๋มาก แต่ก็นึกขึ้นได้ว่าตัวเองอายุมากกว่าอันอวี๋แท้ ๆ กลับต้องมาขอให้ช่วย อยู่ดี ๆ ก็เก้อเขินขึ้นมา นางเกาหัว อ้าปากคล้ายจะพูดอะไร
"ถ้า อย่างนั้นที่บ้านเจ้ายังขาดเนื้ออยู่ไหม เจ้าเป็นลูกสิ่งมีชีวิตมารตัวเล็ก ๆ ถ้าขาดเนื้อต้องบอกนะ ข้าจะเอาส่วนของข้าให้เจ้ากิน"
"เจ้าเอาเนื้อของบ้านมาเองได้หรือ?" อันอวี๋ประหลาดใจเล็กน้อย ถึงโลกนี้จะรักลูกสิ่งมีชีวิตมารมาก แต่อำนาจควบคุมดูแลในบ้านก็ยังอยู่ที่ผู้ใหญ่ทั้งหลาย ถ้าเอาไปใช้มั่วซั่วจะถูกหวดก้นเอาด้วยนะ