เฟยอวิ๋นก็นึกขึ้นได้ในทันใด สิ่งมีชีวิตมารงูที่มีรอยสิ่งมีชีวิตมารสองลายบนใบหน้าตัวนั้น พี่ชายของหลิวชิง เฮยหลิน
เมื่อเทียบกับหลิวชิงแล้ว เฟยอวิ๋นพบเจอเฮยหลินบ่อยกว่า เพราะเฮยหลินมักติดตามกลุ่มล่าสัตว์ไปด้วย เกือบทุกครั้งก็มีเขาอยู่ และแม่ของเขาที่เป็นหัวหน้าเผ่าก็จำต้องตามกลุ่มล่าสัตว์ออกล่าอยู่เนือง ๆ
สิ่งที่เฟยอวิ๋นเฝ้ารอมากที่สุดก็คือการไปต้อนรับกลุ่มล่าสัตว์กลับมา เวลาที่สายตาของแม่นางทั้งหลายภายใต้การจับจ้องของเหล่าสิ่งมีชีวิตมารมาตกอยู่ที่ตัวเขา เขารู้สึกว่านั่นเป็นช่วงเวลาที่เขาตื่นเต้นที่สุด
แต่เมื่อหลายเดือนก่อน เฟยอวิ๋นออกไปเล่นข้างนอกแล้วไปพบเฮยหลินกับหลิวชิงที่กำลังเก็บฟืน ด้วยท่าทีกระตือรือร้นที่อันอวี๋มีต่อเขา และเห็นสภาพย่ำแย่ของสองพี่น้องนั่น เฟยอวิ๋นก็รู้สึกเป็นธรรมดาว่าตนเองก็ปฏิบัติต่อพวกเขาสองคนแบบนั้นได้เหมือนกัน
เขาเอาเรื่องใส่สองพี่น้องยกใหญ่ พวกเขาก็นิ่งเงียบไม่ตอบโต้ ทำทีอ่อนน้อม แต่พอหลิวชิงเดินจากไป เฮยหลินก็มองเขาด้วยแววตาเย็นเยียบ
สิ่งมีชีวิตมารสองลายต่างจากสิ่งมีชีวิตมารอื่น ๆ ตรงที่ช่องว่างของระดับขั้นนั้นยากจะก้าวข้าม ในตอนนั้นเฟยอวิ๋นถูกเฮยหลินที่กลายร่างเป็นงูดำขดรัดจนแน่น อวัยวะภายในถูกบีบอัด กระดูกถูกกดจนแทบหักเข้าหากัน ความรู้สึกราวกับช่องอกจะถูกบีบให้แตกกระจายนั่นเอง
เฟยอวิ๋นสั่นสะท้าน ตอนนั้นเขากลัวเกินไป จนหลังจากนั้นพอเผชิญหน้ากับเฮยหลินก็มีอาการหวาดหวั่นอยู่บ้าง
การยอมจำนนต่อผู้ที่แข็งแกร่งกว่าล้วนเป็นสัญชาตญาณของสัตว์
ความรู้สึกเฉียดตายนั่นทำให้เฟยอวิ๋นไม่กล้าแม้แต่จะคิดแก้แค้น
เขาไม่มีกำลังความสามารถถึงขั้นนั้น
เขาจ้องมองใบหน้าของหลิวชิงอยู่ครู่หนึ่งด้วยแววตาที่คาดเดาไม่ได้ สิ่งมีชีวิตมารหนึ่งลาย สองลายเป็นอย่างไรอีกเล่า สุดท้ายก็ต้องฟังคำของอันอวี๋กันทั้งนั้น