“ไม่ต้องหรอก หนอนที่นายเจอก็เก็บไว้กินเองเถอะ” อันอวี๋โบกมือ ร่างของนางเอนไปด้านหลังเล็กน้อย พยายามอยู่ห่างจากหนอนไม้ไผ่ในมือของเยว่เจี้ยนให้มากขึ้น “เยว่เจี้ยน หน่อไม้ที่ฉันขุดได้พวกนี้ ต้องเอาไปให้หัวหน้าเผ่าก่อนไหม”
เยว่เจี้ยนชำเลืองมองก้อนหน่อไม้ที่เป็นตุ่มคล้ายดินในตะกร้าของอันอวี๋
ก็จริง อันอวี๋มาอยู่ที่นี่หนึ่งปีแล้วแต่แทบไม่ได้ติดต่อกับใครเลย ไม่เคยเห็นนางเก็บของในเผ่า ไม่รู้เรื่องพวกนี้ก็เป็นเรื่องปกติ
“ของพรรค์นี้พวกเราเสือดาวไม่ค่อยชอบกินกันหรอก ก็มีแต่พวกสิ่งมีชีวิตมารเพศผู้ที่ขุดมากินในฤดูหนาว มันกินไม่เคยหมดอยู่แล้ว ไม่ต้องเอาไปให้หัวหน้าเผ่า สู้หนอนไม้ไผ่ไม่ได้ ไม่ว่าต้มหรือย่างก็อร่อย พวกเราเสือดาวชอบกินกันทุกตัว อันอวี๋ ก่อนหน้านี้นายแบ่งเนื้อหนูให้ฉัน ฉันยังนึกไม่ออกเลยว่าจะให้อะไรตอบแทนนายดี วันนี้เหมาะเลย ฉันจะแบ่งหนอนให้กับนาย!”
เยว่เจี้ยนพูดพลางน้ำลายสอ ดวงตาจ้องมองหนอนไม้ไผ่ในอุ้งมือไม่วางตา
“งั้นก็ดี” อันอวี๋ลูบอกตัวเอง ในโลกเก่านางเป็นพลเมืองดีที่ปฏิบัติตามกฎหมาย เมื่อมาอยู่ที่อื่นก็ย่อมไม่ทำผิดกฎเกณฑ์เช่นกัน ถือเป็นการเผยแพร่ศีลธรรมอันดีจากการศึกษาภาคบังคับเก้าปีของประเทศแห่งดาวแดงเสียหน่อย
“หนอนของนาย นายเก็บไว้กินเองเถอะ แต่ถ้านายอยากให้อะไรฉันจริงๆ ลองช่วยหาหนอนไม้ไผ่ให้ฉันหน่อยสิ ก็พอดีเลยที่ฉันหามันไม่เป็นจริงๆ”
เมื่อได้ยินเยว่เจี้ยนบอกว่าเมียสิ่งมีชีวิตมารหนึ่งนางมีสิทธิ์เก็บไผ่ได้ห้ากอ อันอวี๋ก็คิดว่าแม้นางจะกลัวเจ้าพวกนี้มาก แต่มันก็เป็นเนื้อ นานางจะไม่กิน แต่ก็ปฏิเสธไม่ได้