ก่อนจะแยกจากกัน เยว่เจี้ยนบอกนางว่า อีกสักพักพอหิมะหยุดตกก็ออกไปจับปลากันได้ ปกติฤดูอื่นปลาอยู่ในน้ำจับยากนัก แต่ฤดูหนาวไม่เหมือนกัน น้ำทั้งทะเลสาบถูกแช่แข็ง สิ่งมีชีวิตมารเดินไปมาบนนั้นได้ไม่มีปัญหา แค่เจาะรูเดียว ไม่นานปลาก็มารวมตัวอยู่ข้างล่าง คราวนี้แค่โยนหญ้าหรือเศษเนื้อลงไปนิดหน่อย ปลาก็แย่งกันพุ่งขึ้นมา ใช้ตะกร้าเถาวัลย์ช้อนทีเดียวก็ได้ปลาหลายตัว
แถมปลาในน้ำก็มีตั้งมาก ใครจับได้ก็ของคนนั้น ฤดูหนาวขอแค่ไม่หนาวเกินไป ผิวน้ำก็เต็มไปด้วยเสือดาวเจาะรูกันทั้งนั้น
ก็แค่ปีนี้หิมะตกหนักและเร็วเสียเหลือเกิน นางนึกไม่ออกเลยว่า พอหิมะหยุดตกเมื่อไหร่ ผิวน้ำคงเต็มไปด้วยเสือดาวไปหมด ถึงตอนนั้นก็ไม่รู้จะแย่งที่ดี ๆ ทันไหม เพราะหัวหน้าเผ่าไม่ได้รับซื้อปลา แต่ก็ไม่อนุญาตให้เจาะรูมากเกินไป ถ้าเจาะมากน้ำแข็งก็แตก ตกลงไปในแม่น้ำก็เกือบสิ้นชีพเสือดาว
ทว่าสิ่งมีชีวิตมารเสือดาวทุกตัวก็อยากมีหลุมเป็นของตัวเอง พอถึงตอนนั้น ใครมาก่อนมาหลังก็สำคัญเป็นอย่างยิ่ง
อันอวี๋พยักหน้าแสดงว่าเข้าใจ นึกว่าฤดูหนาวไม่มีอะไรทำเสียอีก ที่ไหนได้ กิจกรรมหน้าหนาวก็เยอะไม่น้อย
หลังเหล่าสิ่งมีชีวิตมารแยกย้ายกัน อันอวี๋ก็แบกตะกร้าเถาวัลย์ใบใหญ่ของตน พาเฮยหลินกลับบ้าน หิมะหนาใต้ฝ่าเท้าดังเอี๊ยดอ๊าด ก้าวหนึ่งก็ทิ้งรอยเท้าลึกหนึ่งรอย พอถึงแถวบ้าน ก็เห็นในเพิงตรงประตูมีสิ่งมีชีวิตมารก้ม ๆ เงย ๆ จัดของอยู่ ข้าง ๆ กองฟืนที่ตัดแล้วซ้อนกันเป็นตั้ง
ไป๋เหมียนหันหน้ามาก็เห็นอันอวี๋เดินใกล้เข้ามา เขานึกถึงคำที่หานมู่เพิ่งพูดมา แววตาที่มองอันอวี๋จึงเจือความยินดีเล็กน้อย ทว่ากลับเก้อเขินไม่กล้าเอ่ยปากทักก่อนเพราะความสงวนท่าทีของเพศผู้ เขายืนบิดมือตัวเองพลางจ้องไปทางอันอวี๋