“เช่นนั้นเจ้าก็ขุดเองเถิด ข้าขุดหน่อไม้บ้างก็ไปแล้ว” ถึงแม้จะไม่รู้ว่าหนอนไม้ไผ่นั้นรูปร่างหน้าตาเป็นเช่นไร แต่ในหัวของนางก็วาดภาพเจ้าพวกตัวอ้วนฉุสีเขียวสลับขาวไปเองแล้ว แค่จินตนาการถึงตอนเหยียบแล้วน้ำแตกกระจายก็ทำเอาขนลุก อันอวี๋รู้สึกว่าไม่ได้หนาวจนเป็นตุ่มหนังไก่ แต่ก็นึกจนจะเป็นตุ่มหนังไก่แล้ว
อีกอย่างอยู่ที่นี่สัตว์อะไรก็ตัวโตกว่าหมด อันอวี๋ไม่กล้าจินตนาการเลยว่าเจ้าหนอนพวกนี้จะอ้วนพีสักแค่ไหน
นางเอามือถูแขนข้ามหนังสัตว์ ยกตะกร้าเถาวัลย์ของตนหมายจะเปลี่ยนที่ขุด
“หน่อไม้? ที่แท้หน่อไม้อ่อนพวกนี้เรียกหน่อไม้นี่เอง เจ้าอย่าเพิ่งไปเลยอันอวี๋ ข้าขุดให้ดูเอง เจ้าคงไม่รู้ว่าหนอนไม้ไผ่มันคืออะไร พอเห็นแล้วจะรู้ว่ามันอร่อยจริง”
เยว่เจี้ยนเห็นนางจะไปก็รีบดึงเสื้อนางไว้ หางก็สั่นด้วยความกระวนกระวาย นางกวาดตามองไผ่ต้นอวบอ้วนหลายต้นตรงหน้า พยายามหารูหนอนเล็ก ๆ บนนั้น