"ลองดูสิ ฉันไม่รู้ว่ามันใช้ได้ดีหรือเปล่า ถ้าไม่ดีวันนี้ฉันจะแก้ให้ใหม่"
หลิวชิงเลือกหนังสัตว์ที่มีจุดด่าง เดินสีเหลืองปนจุดดำ คล้ายกับสีหางของอันอวี๋มาก
อันอวี๋รวบผมสั้นระดับบ่า เลือกสองปอยจากข้างหูตามเคย แล้วใช้หนังสัตว์มัดอย่างง่ายดาย ที่ผ่านมาเวลาใช้หนังสัตว์มัดต้องมัดให้แน่นมากผมถึงจะไม่หลุด ทำให้หนังศีรษะเจ็บเล็กน้อย สุดท้ายก็ยังเป็นของที่ใช้ประจำที่คุ้นเคย
เธอส่ายหัว ที่คาดผมหนังสัตว์ก็ยังรั้งผมไว้แน่นหนาโบกไปมาด้านหลัง
"ใช้ดีมาก"
เมื่อเห็นสีหน้าประหลาดใจของอันอวี๋ หลิวชิงก็อดยิ้มออกมาไม่ได้ ความสุขพลันสลายความเหนื่อยล้าจากการอดนอนทั้งคืน
เขายิ้มบาง ๆ ดวงตาหวานเยิ้มคู่สวยโค้งงอ สายตาเต็มไปด้วยเงาของอันอวี๋ ท่าทางพึงพอใจและมีความสุขเหมือนลูกหมาน้อยที่ทำให้เจ้าของพอใจ
"ลำบากนายแล้ว สะดวกขึ้นมากจริง ๆ แต่กลางคืนก็ต้องนอนให้เพียงพอนะ" อันอวี๋รู้สึกว่าหัวใจของเธออบอุ่นขึ้นด้วย ใครจะไม่อ่อนใจเมื่อถูกปฏิบัติด้วยความเอาใจใส่ขนาดนี้?
"วันนี้ฉันกับเฮยหลินอาจจะออกไปข้างนอกทั้งวัน นายอยู่บ้านนอนพักผ่อนให้เต็มที่นะ"
พอได้ยินว่าวันนี้จะไม่พาไปด้วย รอยยิ้มของหลิวชิงก็แข็งทื่อ แต่เมื่อเห็นสายตาอ่อนโยนและเต็มไปด้วยความเข้าใจและห่วงใยของอันอวี๋ เขาก็ก้มหน้ายิ้มบาง ๆ พยักหน้าเบา ๆ
เมื่อมองดูอันอวี๋เก็บข้าวของแล้วพาเฮยหลินออกจากบ้านไป หลิวชิงก็ยั้งตัวกับกรอบประตู สายตามองตามร่างที่แกว่งหางอย่างไม่รู้ตัวนั้นค่อย ๆ ห่างออกไป เขากัดริมฝีปาก น้ำตาคลอเบ้า
...
"ฉันรู้สึกว่าได้กลิ่นที่แปลกไปหน่อย"