ทั้งที่ไม่ได้ถูกด่าทอ ไม่ได้ถูกปฏิบัติอย่างเย็นชา คำถามอันอ่อนโยนของอันอวี๋ ราวกับเขาก็คู่ควรที่จะได้รับการปฏิบัติอย่างดีเช่นกัน ทำให้เฮยหลินรู้สึกเคอะเขินอย่างบอกไม่ถูก อารมณ์สับสนห่อหุ้มหัวใจของเขาไว้ เขาอดไม่ได้ที่จะใช้หางตาแอบติดตามเงาร่างของอันอวี๋ แต่ในยามที่เธอหันกลับมาก็รีบชักสายตากลับราวกับถูกไฟช็อต
เฮยหลินไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น เฮยหลินเพียงรู้สึกว่าตัวเองประหลาดขึ้นมาก
ทั้งที่การกระทำของอันอวี๋นั้นราบเรียบเหมือนสายน้ำธรรมดาๆ เหมือนกับว่า มันก็ควรจะเป็นเช่นนั้น ทว่าเฮยหลินกลับรู้สึกอยากซ่อนตัวเอง ไม่อยากเปิดเผยอะไรในสายตาอันนุ่มนวลราวกับระลอกคลื่นของอันอวี๋อีกต่อไป
คนที่เติบโตในสภาพแวดล้อมที่บิดเบี้ยวมายาวนาน เมื่อได้สัมผัสกับ 'ความปกติ' เป็นครั้งแรกจะปรับตัวไม่ได้ เหมือนมือที่เต็มไปด้วยแผลหิมะกัดในฤดูหนาว ครั้งแรกที่แช่ในน้ำร้อนจะรู้สึกถึงความเจ็บแปลบเสียก่อน ตามด้วยอาการคันอย่างรุนแรง ไม่ใช่ความอบอุ่นสบายที่ถูกน้ำร้อนโอบอุ้ม เหมือนหนูที่อาศัยอยู่ในมุมมืดมานาน จู่ๆ มีคนบอกมันว่าสามารถไปใช้ชีวิตกลางแสงแดดได้ สิ่งแรกรู้สึกคือความแสบตา ตามมาด้วยความรู้สึกอึดอัดที่ไม่มีที่ให้หลบซ่อน
แต่ขอเพียงปรับตัวได้แม้เพียงเล็กน้อยกับชีวิตที่แต่ก่อนไม่อาจเอื้อมถึง ความสุขก็จะอบอวลไปทั่วร่าง อยากจะละทิ้งพันธนาการทั้งหมดอย่างไม่สนใจอะไร อยากเพียงเก็บความรู้สึกนี้เอาไว้อย่างดื้อรั้น
เหมือนหนูที่ปรับตัวเข้ากับแสงสว่างแล้วก็ไม่มีวันกลับไปอยู่ในคูโสโครกเน่าเหม็นอีก