เมื่อคิดมาถึงตรงนี้ หลิวชิงก็รู้สึกเหมือนกับว่าร่างทั้งร่างกำลังจะระเหยกลายเป็นไอ ไม่รู้ว่าเพราะอะไรถึงทำให้นึกถึงหน้าร้อนที่ร้อนแรงที่สุดในปีหนึ่งขึ้นมา เพราะตัวเองซักเสื้อผ้าพัง อูหลีเลยด่าว่าเป็นตัวสิ้นเปลือง ของทิ้งไม่ได้ ลงโทษให้เขาคุกเข่ากลางแดดจ้า แสงตะวันวันนั้นเผาจี้ลงบนแผ่นดิน เขาคุกเข่าอยู่ในที่โล่ง ความร้อนระลอกแล้วระลอกเล่าถาโถมเข้าใส่ รู้สึกเหมือนจะเป็นลมแต่ก็ยังดึงดันเหลือสติอยู่บ้างบางส่วน
วันนี้ ร้อนระอุเหมือนวันนั้นเลย
น้ำลายหลั่งเร็วขึ้น หลิวชิงนึกถึงตอนที่อันอวี๋จากไปแล้วเหลือบมองมือตัวเอง น้ำลายของเขา ยังคงค้างอยู่บนมือของอันอวี๋
ชั่วพริบตานั้น ใจของหลิวชิงก็เต้นโครมครามอีกครั้ง อารมณ์และความร้อนระอุทั่วร่างเหมือนจะรวมตัวไหลลงสู่เบื้องล่าง หลิวชิงทั้งทุรนทุรายและรู้สึกรังเกียจตัวเองเล็กน้อยเมื่อก้มมองลงไป
เขาอยากให้สายตาของเธอหยุดอยู่ที่ตัวเขานานขึ้นอีกหน่อย
เขาอยาก อยาก ให้อันอวี๋ปฏิบัติกับเขาอย่างนี้อีกครั้ง
มือของหลิวชิงลอยค้างอยู่เหนือท่อนล่างของตัวเอง เขาไม่เคยจัดการกับเรื่องแบบนี้มาก่อน สุดท้ายก็แค่ยกมือขึ้นกุมหัวใจที่เต้นระรัว มือสัมผัสซี่โครงที่โผล่นูนขึ้นมา ก็รู้สึกได้เลยว่าซี่โครงถูกแรงสั่นกระแทกจนแทบจะช้ำ ปะดังนั้นจึงรู้สึกอับอายขึ้นมาอีกครั้ง
ความคิดที่ล้ำเส้นในใจถูกคลื่นอารมณ์พวยพุ่งสางออก แผ่อ้าเปิดเผยทีละชิ้นๆ พันกันแน่นหนาและซับซ้อนจนรวมเป็นกระแสความคิดอันรุนแรงที่เกินกว่าจะรับไหว
หลิวชิงอยากจะอ้าปากหายใจเฮือกใหญ่ แต่เพราะติดเป็นนิสัยชอบเก็บกด เลยกลายเป็นหายใจแผ่วเบาและหอบเร็ว