บางทีการที่หล่อนไม่รู้ความคิดอันต่ำทรามของเขาอาจเป็นสิ่งที่ดีที่สุด อย่างน้อยเขายังได้อยู่เคียงข้างนาง
หลิวชิงคิดอีกว่า เมื่อคิดเช่นนี้ เขากลับรู้สึกไม่ทุกข์ทรมานเท่าไรนัก ตัวเขามันก็ต่ำต้อยอยู่แล้ว การที่ได้อยู่ข้างนาง และได้รับความเมตตาเพียงน้อยนิดจากนาง ก็ถือเป็นโชคดีที่สุดในทั้งชีวิตสิ่งมีชีวิตมารของเขาแล้ว เขายังจะหวังได้อีกสักเท่าไรกัน
บางทีอาจเป็นเพราะอันอวี๋ช่างดีเหลือเกิน ไม่ว่าจะเกิดเรื่องเล็กน้อยใดขึ้นอยู่ข้างนาง เขากลับรู้สึกราวกับว่ามันคือความสุขอย่างที่ไม่เคยมีมาก่อน ยิ่งสุขก็ยิ่งละโมบ อยากได้สายตาของนางมากขึ้น อยากได้ความห่วงใยของนาง ความละโมบกำลังจะเปลี่ยนเขาให้กลายเป็นหลุมลึกไม่รู้ก้นที่ความปรารถนาไร้สิ้นสุด
พอเห็นสีหน้าหลิวชิงดูดีขึ้นมาก อันอวี๋ก็วางใจเช่นกัน ขอแค่เขาไม่มัวจมอยู่กับเรื่องนี้ก็พอ
น้ำเริ่มเดือดปุด ๆ หลิวชิงไปหยิบอ่างไม้ไผ่ใบใหญ่ที่อันอวี๋ใช้เป็นประจำ มาเตรียมผสมน้ำอาบให้
……
ตู้จัดการสิ่งมีชีวิตมารทั้งหมดให้เข้าที่เข้าทาง ไม่ใช่ว่าสิ่งมีชีวิตมารทุกตัวจะว่านอนสอนง่ายให้นางจัดการได้ตามใจ พวกมันถึงจะยอมอยู่นิ่ง ๆ ก็เพราะอย่างหนึ่งคือช่วงฤดูหนาว ทุกบ้านต่างประหยัดข้าวปลาอาหาร ขอแค่ผ่านพ้นไปได้อย่างราบรื่น หวังเพียงให้ตัวเองรอดตายอย่างปลอดภัย อีกอย่างหนึ่งคือฤดูหนาวนี่ ทุกตัวก็ว่างกันทั้งนั้น เรื่องการให้กำเนิดลูกสิ่งมีชีวิตมารจึงเกิดขึ้นบ่อยครั้ง สงสัยพวกมันคงเข้าใจความหมายของนางนะ
ในเวลาแบบนี้ จะยัดเยียดสิ่งมีชีวิตมารแปลกหน้าไปไว้ในบ้านสิ่งมีชีวิตมารบางตัว ย่อมต้องมีสิ่งมีชีวิตมารที่ไม่ยอมแน่ แต่โชคดีที่ตู้มีสิทธิ์ขาดในการตัดสินใจ สุดท้ายก็จัดการไกล่เกลี่ยจนลงตัวได้