«หุบปากให้หมด ไอ้พวกเวร!»
เสียงเย็นเยียบของพี่อู่ดังขึ้นท่ามกลางเสียงเอะอะของเหล่าทาสผู้เข้าสอบ บรรยากาศพลันเงียบกริบราวกับไม่มีใครกล้าหายใจ
ภาพฉายใหม่ปรากฏขึ้น คราวนี้เป็นผู้เข้าสอบชายคนหนึ่ง
เมื่อหญิงปากฉีกถาม เขาก็ตอบเสียงสั่นเครือว่า «สวย»
หลังหญิงปากฉีกถอดหน้ากากออก เขาก็นึกถึงมุกตลกเรื่องหนึ่งที่เคยเห็นก่อนวันสิ้นโลก สูดหายใจลึก แล้วโพสท่าที่คิดว่าดูหล่อที่สุด
จากนั้นก็ใช้นิ้วเชยคางเรียบเนียนไร้ตำหนิของหญิงปากฉีกขึ้นเบา ๆ ก่อนเอ่ยราวกับประธานจอมเผด็จการในละครสั้นว่า «โอ้ เบบี๋ ความงามของคุณเกินกว่าจะบรรยายด้วยคำพูด ต่อจากนี้ให้ผมพิสูจน์ด้วยการกระทำเองว่าคุณสวยแค่ไหน»
แม้เสียงของเขาจะยังสั่นอยู่บ้าง แต่ก็ฝืนกลั้นความสะอิดสะเอียน โน้มตัวลงไปพร้อมทำปากจู๋
«โอ้ หมอนี่น่าสนใจแฮะ» พี่อู่ดูจนขำ «ฮ่า ๆ จะเล่นเป็นหนิงไฉ่เฉินหรือไง แบบนี้จะได้ผลไหม?»
ลู่ชวนมองสีหน้าของหญิงปากฉีกในสนามสอบอย่างเรียบเฉย ก่อนส่ายหน้า «มาถูกทางแล้ว แต่ยังไงเขาก็ต้องตาย»
«ทำไมล่ะ?» หมาเอ่ยอย่างไม่เข้าใจ
«ดูต่อไปก็รู้» ลู่ชวนตอบ
ทุกคนกลั้นหายใจ จ้องผู้เข้าสอบที่ทำปากจู๋เตรียมจูบหญิงปากฉีก
วินาทีถัดมา กรรไกรยักษ์ก็ตัดศีรษะเขาขาดในฉับเดียว ศีรษะกลิ้งตกลงบนพื้น
«ถุย! น่าสะอิดสะเอียน!» เสียงของหญิงปากฉีกดังขึ้นท่ามกลางความมืด
จากนั้นกากบาทสีแดงฉานขนาดใหญ่ก็ปรากฏขึ้นในภาพฉาย
«ตกรอบ»