“อย่าฆ่าผมเลย ผมทำได้ทุกอย่าง!”
เมื่อเผชิญหน้ากับปาปู้ ก็อบลินชั้นยอดคนแรกที่ถูกส่งเข้ามาสอบก็นิ่งอึ้งไปชั่วครู่ ก่อนจะคุกเข่าลงทันทีโดยไม่ลังเลแม้แต่น้อย
แรงกดดันจากก็อบลินตรงหน้ามีระดับเดียวกับที่เขาเคยสัมผัสจากผู้เหนือธรรมชาติในทีมเท่านั้น
เมื่อต้องเผชิญหน้ากับสัตว์ประหลาดเช่นนี้ เขารู้ดีว่าหากฝืนสู้ มีแต่ต้องตายแน่นอน
ทันทีที่กลิ่นอายของผู้อ่อนแออย่างแท้จริงแผ่ออกมา ปาปู้ ก็อบลินชั้นยอดที่กำลังระแวดระวังเพราะเขาปรากฏตัวขึ้นอย่างกะทันหัน ก็เผยรอยยิ้มเหี้ยมเกรียมออกมาทันที
จากนั้นมันออกแรงพุ่งตัว กระบองหนามสีดำหนักอึ้งราวขุนเขาก็ฟาดลงบนศีรษะของเขา
ภาพฉายดับวูบลงในพริบตา
เหล่าทาสผู้เข้าสอบหน้าซีดเผือด
“ตายทันทีเลยเหรอ?”
“ไม่ตายทันทีแล้วจะให้เป็นยังไง? ช่องว่างด้านพลังขนาดนี้ ฉันยังนึกไม่ออกเลยว่าเขาจะรอดได้ยังไง” ใครคนหนึ่งหัวเราะเยาะ
“ไม่มีฝีมือแล้วยังสมัครเข้าด่านทดสอบความตายเองอีก ไม่รู้จักประเมินกำลังตัวเอง ตายไปก็สมควรแล้ว”
จากนั้นภาพฉายรอบใหม่ก็ปรากฏขึ้นบนม้วนข้อสอบขนาดยักษ์
คนนี้มีปฏิกิริยาไม่เหมือนกัน เขาหันหลังวิ่งหนีไปทันที
แต่ปาปู้ ก็อบลินชั้นยอดที่อยู่ด้านหลังเหวี่ยงกระบองหนามขนาดมหึมาพุ่งแหวกอากาศมา ฟาดร่างเขาจนแหลกละเอียด
อวัยวะภายในกระเด็นไปติดตามพงหญ้าและลำต้นไม้ กระจายเปรอะเปื้อนไปทั่ว
เขาตายแล้ว
คนต่อไปเป็นชายหัวโล้นร่างใหญ่ที่เตรียมใจมาเป็นอย่างดี
แต่พอเห็นปาปู้ตรงหน้า ใบหน้าของเขาก็ซีดลง ขาอ่อนจนแทบยืนไม่อยู่
ทว่าเมื่อรู้ว่าถ้าไม่สู้ก็มีแต่ต้องรอตาย เขาจึงกัดฟันพุ่งเข้าใส่
ปาปู้ ก็อบลินชั้นยอดมองมดปลวกที่ไม่รู้จักที่ต่ำที่สูงซึ่งพุ่งเข้ามาอย่างสนอกสนใจ
มันเห็นมีดของอีกฝ่ายฟันลงบนเกราะเหล็กของตน ทิ้งไว้เพียงรอยสีขาวจาง ๆ ก่อนจะฟาดกระบองหนามใส่ชายหัวโล้นจนตายด้วยสีหน้าเบื่อหน่าย