คุณกวาดตามองพวกเขาอย่างเฉยชา «ผมว่าหวังเฉียงน่าจะพอแล้ว พวกคุณอยากส่งมาให้ผมอีกคนหรือไง?»
ทั้งสี่คนรู้สึกหนาววาบในใจ รีบส่ายหน้าแล้วถอยหลัง
ฝีมือการต่อสู้ที่คุณแสดงออกมาตอนสังหารหวังเฉียงในพริบตานั้น ทำให้พวกเขามั่นใจว่า ต่อให้ทั้งห้าคนกรูกันเข้าโจมตีคุณพร้อมกัน ก็มีแต่จะเสียแรงเปล่า
แค่เสริมความแข็งแกร่งให้ร่างกายสามเท่าก็ทำได้ถึงขนาดนี้เลยหรือ?
พวกเขาขุ่นเคืองใจอย่างยิ่ง
เสียงปรบมือดังขึ้นในครัว
พ่อบ้านปีศาจมองคุณด้วยแววชื่นชมและทึ่งระคนกัน
«คุณหลินโม่ เมื่อครู่ที่คุณฟันเข้าที่ลำคอช่างงดงามราวกับงานศิลปะ แต่ก็มีข้อเสียเล็กน้อยอยู่ข้อหนึ่ง»
คุณมองหวังเฉียงที่นอนอยู่บนพื้น ใช้มือกุมลำคอแน่น ดวงตาเบิกกว้างอย่างไม่อยากเชื่อ ก่อนจะตบไหล่เขาเบา ๆ แล้วพูดเสียงแผ่ว «หายใจลึก ๆ อาการเวียนหัวเป็นเรื่องปกติ»
คุณเช็ดมีดสั้นให้สะอาด ลุกขึ้นหันไปมองพ่อบ้านปีศาจ «ไม่ทราบว่าข้อเสียที่คุณพ่อบ้านพูดถึงคืออะไร?»
พ่อบ้านปีศาจยิ้ม «คุณใจดีเกินไป»
ใจดีหรือ?
คุณรู้สึกสงสัยอยู่บ้าง
พ่อบ้านปีศาจมองหวังเฉียงบนพื้นแล้วแสยะยิ้ม «สำหรับพวกปีศาจอย่างเรา การฆ่าเหยื่อยังไม่เพียงพอ ต้องปล่อยให้เหยื่อตายอย่างช้า ๆ ท่ามกลางความเจ็บปวดแสนสาหัสและความเคียดแค้นสุดขีด จึงจะเรียกว่าการล่าอย่างสมบูรณ์แบบ เหยื่อที่ไม่ผ่านการทรมาน ความอร่อยของมันจะลดลงไปมาก»
คุณยิ้มบาง ๆ แล้วเอ่ย «ผมไม่ใช่ปีศาจ»
«ในเมื่อ...» พ่อบ้านปีศาจแสยะยิ้ม «คุณไม่ใช่คนเลวด้วยซ้ำ ไม่อย่างนั้นจะได้รับพรจากเทวทูตได้อย่างไร? ผมเดาว่าหวังเฉียงคนนี้คงมีความแค้นบางอย่างกับคุณ วันนี้คุณฆ่าเขาก็แค่ฉวยโอกาสเท่านั้น»
คุณยิ้ม แต่ไม่ได้พูดอะไร
«ตอนนี้ผมเอาของอร่อยไปมอบให้สุนัขแสนรักของไวเคานต์เอดดิงตันได้หรือยัง?»