【คุณแอบขอบคุณด่านทดสอบความตายรอบแรกอยู่ในใจ
หากไม่ได้เนื้อกระป๋องคุณภาพสูง 5 กระป๋องนั้น แถมยังได้กินมื้อดี ๆ อย่างเต็มอิ่ม อาหารที่นำมาถวายสุนัขล่าอสูรปีศาจในวันนี้คงด้อยคุณภาพลงไปมาก
ทั้งปริมาณและคุณภาพย่อมเทียบกับตอนนี้ไม่ได้แน่
พ่อบ้านปีศาจเองก็หยิบผ้าเช็ดหน้าขาวสะอาดขึ้นมาปิดจมูก พลางกระตุกหางตาแล้วถามว่า “คุณหลินโม่ นี่คุณกำลัง...”
คุณตอบเสียงเรียบ “นี่คืออาหารเลิศรสที่ผมเตรียมไว้ให้สุนัขตัวโปรดของไวเคานต์เอดดิงตัน”
คำพูดนี้ราวกับฟ้าผ่ากลางวันแสก ๆ
ไม่เพียงหวังเฉียงกับคนอื่น ๆ เท่านั้น แม้แต่พ่อบ้านปีศาจผู้พบเห็นโลกมามาก ยังมองคุณด้วยแววตาทึ่ง
จินตนาการ ความสามารถในการลงมือทำ และความกล้าของมนุษย์ ช่างน่าตกตะลึงจริง ๆ
แววตาที่พ่อบ้านปีศาจมองคุณไม่มีความดูแคลนหลงเหลืออยู่อีกแม้แต่น้อย
แม้แต่ปีศาจก็ยังชื่นชมมนุษย์ที่กล้าฉีกกรอบและทำอะไรนอกคอกอย่างคุณ
“คุณหลินโม่ แน่ใจหรือว่าจะนำอาหารเลิศรสจานนี้ไปถวายสุนัขตัวโปรดของไวเคานต์เอดดิงตัน?”
คุณพยักหน้า “แน่ใจ”
เมื่อเห็นคุณเดินตามพ่อบ้านปีศาจจากไป หวังเฉียงกับคนอื่น ๆ ต่างมองหน้ากัน
“พี่หวัง วิธีของหลินโม่จะได้ผลไหม?” ผู้เข้าสอบคนหนึ่งลดเสียงถามหวังเฉียง
สีหน้าของหวังเฉียงแปรเปลี่ยนไปมา เขาเองก็ไม่แน่ใจ
ผู้เข้าสอบอีกคนเอ่ยว่า “เขาว่ากันว่าหมามันแก้นิสัยกินอึไม่ได้ สุนัขล่าอสูรปีศาจก็ยังเป็นหมา ไม่แน่ว่าวิธีนี้อาจได้ผลจริง ๆ จะลองดูไหม?”
“นายบ้าไปแล้วหรือไง! ถ้าพลาดขึ้นมาจะทำยังไง?”
“แล้วนายมีวิธีที่ดีกว่านี้หรือไง? ดูวัตถุดิบพวกนี้สิ ใครรู้บ้างว่าต้องใช้ยังไง? ขืนสุ่มทำอะไรสักอย่างไปให้สุนัขล่าอสูรปีศาจที่เบื่ออาหารกิน มันจะมีความสุขขึ้นมาจริงหรือ?”