【เริ่มการจำลอง คุณกับหวังเฉียงและคนอื่น ๆ อีก 5 คนมาถึงปราสาทมารอีกครั้ง】
【เมื่อเห็นวัตถุดิบมืดมนหลากหลายชนิดที่เรียงรายอยู่เต็มห้องครัว ทุกคนต่างทำหน้าเหวอ】
【แต่คุณกลับพบหนทางที่จะเอาใจสุนัขล่าอสูรปีศาจได้แล้ว】
【จากการจำลองรอบแรก คุณพบว่าแม้สุนัขล่าอสูรปีศาจที่เบื่ออาหารจะไม่สนใจอาหารชวนขนหัวลุกที่พวกคุณยกไปให้ แต่หลังจากไวเคานต์เอดดิงตันดูดวิญญาณของพวกคุณไปทำเป็นเงินตรา ศพของพวกคุณกลับกลายเป็นของว่างของมัน】
【เห็นได้ว่าแม้อยู่ในภาวะเบื่ออาหาร มันก็ยังชื่นชอบมนุษย์เป็นพิเศษ】
【ระหว่างที่พ่อบ้านแนะนำชื่อและคุณสมบัติของวัตถุดิบชนิดต่าง ๆ ในห้องครัว สายตาของคุณกลับจับจ้องอยู่ที่หวังเฉียง】
【สายตาอำมหิตของเขาหลังจบด่านทดสอบความตายรอบแรก คุณยังไม่เคยลืม
คุณรู้ดีว่างูพิษอย่างคนประเภทนี้ต้องรีบจัดการให้เร็วที่สุด
ไม่อย่างนั้น หากปล่อยให้เขาซ่อนตัวอยู่ในความมืด รอวันที่คุณตกต่ำแล้วค่อยโผล่มาฉกกัด คุณคงเสียใจภายหลังแน่
หวังเฉียงรู้สึกได้ถึงสายตาร้อนแรงของคุณ เมื่อเห็นใบหน้าสงบนิ่งจนน่าหวาดหวั่น เขาก็ถอยหลังไปหนึ่งก้าวโดยไม่รู้ตัว ก่อนเอ่ยเสียงแข็งแต่แฝงความหวาดกลัวว่า “หลินโม่ นายจ้องฉันแบบนี้คิดจะทำอะไร?!”
พ่อบ้านที่กำลังแนะนำวัตถุดิบอยู่ขมวดคิ้วเมื่อถูกหวังเฉียงขัดจังหวะ จากนั้นก็หันมามองคุณด้วยสีหน้าไม่พอใจอย่างเห็นได้ชัด
“คุณหลินโม่ เหตุใดจึงใจลอยระหว่างที่กระผมกำลังอธิบายวัตถุดิบ? การปรุงอาหารต่อจากนี้เกี่ยวข้องกับชีวิตของคุณนะครับ”
ผู้เข้าสอบอีกสี่คนต่างหันมามองด้วยความสงสัยว่าเกิดอะไรขึ้น