หลินโม่เงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนกล่าวว่า “ตัวเลือก A มีความไม่แน่นอนสูงเกินไป หากเจอสิ่งลี้ลับที่แข็งแกร่ง ลำดับพลังไม่มีความสามารถที่เหมาะจะรับมือ อีกทั้งไม่มีไอเทมที่ข่มอีกฝ่ายได้ แล้วยังถูกขังอยู่ในห้องเดียวกัน ต่อให้เป็นผู้เหนือธรรมชาติ ก็คงต้องตายแน่”
“ส่วนตัวเลือก B ถ้าถนัดต่อสู้ก็ลองได้ แต่คำว่า ‘ก็อบลินโตเต็มวัย’ ในโจทย์กำกวม อาจหมายถึงก็อบลินทั่วไปที่โตเต็มวัย หรืออาจเป็นก็อบลินโตเต็มวัยระดับสูงกว่านั้นก็ได้”
“ตัวเลือก C เกี่ยวข้องกับปีศาจ ความเสี่ยงสูงมาก แต่ความเสี่ยงก็หมายถึงโอกาสเช่นกัน ถ้าได้พลังจากปีศาจมา ต่อให้ต้องจ่ายราคาแสนสาหัส บางทีอาจคุ้มค่า หากคุ้นเคยกับสุนัขเป็นพิเศษและมั่นใจมาก ก็ลองดูก็ได้”
“สรุปแล้ว แต่ละตัวเลือกมีข้อดีข้อเสียต่างกัน ต้องดูว่าข้อไหนเหมาะกับตัวเองมากกว่า”
อิ่งจู๋พยักหน้า “คุณพูดถูก”
เธอเว้นไปครู่หนึ่ง ก่อนเสริมว่า “ฉันก็คิดแบบนั้นเหมือนกัน”
จากนั้นเธอก็ส่งคำตอบของตัวเอง: B
หลินโม่รู้สึกแปลก ๆ
“คุณก็เลือก B เหรอ?” ใต้เสื้อคลุมดำของอิ่งจู๋ ดวงตาที่มองไม่ชัดจ้องมาทางหลินโม่
หลินโม่ส่ายหน้า “ฉันขอคิดอีกหน่อย ถ้าก็อบลินโตเต็มวัยตัวนี้ไม่ได้อยู่ระดับต่ำ ฉันเข้าไปอาจโดนฆ่าตายทันที”
อิ่งจู๋พยักหน้าแล้วหลับตาพัก
เมื่อเห็นว่าเวลาบนข้อสอบเหลืออีก 3 นาทีครึ่ง หลินโม่ก็เริ่มจำลองสถานการณ์ต่อทันที
ผู้เข้าสอบรอบข้างแค่นหัวเราะ ในใจนึกว่า: พวกเราถามอะไร นายก็ไม่สนใจ แต่พอผู้เหนือธรรมชาติถามกลับตอบละเอียดยิบ นี่มันรังแกคนอ่อนแอ กลัวคนแข็งแกร่งชัด ๆ ไม่ใช่หรือไง?