【ทั้งห้าคนต่างกระตือรือร้น เตรียมแสดงฝีมือกันเต็มที่】
【พ่อบ้านปีศาจดีดนิ้วทีเดียว พวกคุณทั้งหกก็ปรากฏตัวในห้องครัวอันน่าสะพรึงกลัวและพิสดาร ราวกับห้องครัวในปราสาทโบราณของยุโรปยุคกลาง】
【บนโต๊ะในห้องครัววางวัตถุดิบสารพัดชนิดที่พวกคุณไม่เคยเห็นและไม่เคยได้ยินมาก่อน:
ปลาหมึกยักษ์ที่มีหนวดปกคลุมทั่วตัว เนื้อก้อนหนึ่งที่กำลังดิ้นกระตุกพร้อมแผ่กลิ่นอายมาร แมงป่องสีดำที่มีดวงตางอกอยู่เต็มท้อง ตะขาบดำที่กำลังกัดกันอย่างบ้าคลั่งอยู่ในหม้อดิน
ฟักทองที่มีใบหน้าผีและกำลังยิ้มให้พวกคุณ ดอกไม้ประหลาดที่มีปากกว้าง รวมถึงพืชและสัตว์ ผัก ผลไม้สารพัดชนิดที่ไม่เคยเห็นไม่เคยได้ยินมาก่อน แต่ไม่มีอะไรสักอย่างที่ดูปกติเลย】
【คุณกวาดตามองทุกสิ่งในห้องครัวอย่างใจเย็น แต่เพื่อนทั้งห้าคนกลับหน้าซีดเผือดด้วยความตกใจ ขาสั่นจนแทบควบคุมไม่อยู่】
【พ่อบ้านปีศาจยังคงวางท่าภูมิฐานและสุภาพเรียบร้อย ทว่าเมื่อมองเพื่อนทั้งห้าของคุณ แววตาดูแคลนก็ยิ่งเพิ่มขึ้นหลายส่วน】
【เขากล่าวเสียงเรียบว่า “พวกคุณเลือกใช้วัตถุดิบในครัวได้ตามใจชอบ จะปรุงอาหารอะไรก็ได้ ขอเพียงทำให้สุนัขล่าอสูรปีศาจของท่านไวเคานต์พอใจ สิ่งที่พวกคุณต้องการก็จะได้มา”】
【พูดถึงตรงนี้ พ่อบ้านปีศาจก็เปลี่ยนเรื่องกะทันหัน กลิ่นอายมารบนร่างกดทับพวกคุณทั้งหก】
【เขากล่าวด้วยน้ำเสียงเย็นเยียบว่า “แต่ถ้าอาหารที่พวกคุณปรุงทำให้สุนัขล่าอสูรปีศาจไม่พอใจ หรือถึงขั้นรังเกียจ ท่านไวเคานต์จะริบวิญญาณของพวกคุณไปเป็นบทลงโทษ ส่วนร่างกายก็จะเอาไปเพิ่มมื้ออาหารให้สุนัขล่าอสูรปีศาจ”】
【หวังเฉียงและคนอื่น ๆ ใจสั่น พวกเขาเริ่มเสียใจที่เลือกตัวเลือกซี】
【คุณมองวัตถุดิบเหล่านั้น พลางคิดว่าถ้าตายก็แค่เริ่มใหม่ จากนั้นก็เริ่มลงมือปรุงตามใจ หย่อนวัตถุดิบทุกชนิดลงหม้อแล้วเคี่ยวรวมกันมั่ว ๆ】