ความสามารถที่เจ๋งที่สุดในเกมลึกลับคืออะไร?
“เอ๊ะ? หนวดสิ”
“ก็ต้องดูสถานการณ์ก่อน แต่คงเป็นหนวดนั่นแหละ นี่เป็นแค่ความเห็นส่วนตัวของฉันนะ”
“ไม่ใช่หนวดหรอกเหรอ? ถ้านับการสะกดจิตเข้าไปด้วย ก็คงเป็นอีกเรื่อง”
“ยังไงฉันก็คิดว่ามนุษย์ล่องหนห่วยที่สุด”
เลสนึกถึงตอนที่เคยถกเถียงเรื่องเกมลึกลับกับเพื่อนคอเดียวกันในชาติก่อน
ตอนนั้นเขาคิดไว้ว่า หากสักวันได้ทะลุมิติเข้าไปในโลกของเกมลึกลับจริง ๆ ก็หวังว่าจะมีพลังโกงที่เสกหนวดออกมาได้
“ถ้าเช่นนั้น การประเมินเสร็จสิ้นแล้วครับ ผมจะบันทึกระดับ ความสามารถ และรายละเอียดพรประทานในปัจจุบันของท่านลงไป”
ผู้ดูแลพิธีศักดิ์สิทธิ์แห่งโบสถ์กล่าวกับเลสพร้อมรอยยิ้มเป็นมิตร
“อืม”
เลสก้าวออกจากวงเวทประเมิน แล้วมองชายวัยกลางคนในชุดคลุมเวทมนตร์ตรงหน้าอีกครั้ง
ไม่ว่าจะเป็นการตรวจสอบเวทมนตร์ด้านใด ความแม่นยำและความละเอียดล้วนขึ้นอยู่กับระดับของผู้ร่ายเป็นอย่างมาก
การประเมินเลสกับวีราในครั้งแรกถูกจองไว้เป็นบริการประเมินระดับสูงสุด
กล่าวคือ แม้ชายตรงหน้าจะดูอายุไม่ถึง 40 ปี แต่ระดับของเขากลับสูงกว่า LV60 แล้ว ฝีมือระดับที่สมัครเป็นอาจารย์ในสถาบันเวทมนตร์สหพันธรัฐได้ แม้แต่ที่นั่นก็ยังนับว่าเป็นผู้มีพรสวรรค์โดดเด่น
ผู้ดูแลพิธีพยักหน้าให้อัลเฟรดซึ่งยืนตัวตรงรออยู่ไม่ไกล อัลเฟรดเข้าใจความหมาย จึงหันหลังเดินออกไปสองสามก้าว
เมื่อเห็นดังนั้น ผู้ดูแลพิธีก็ยื่นแผ่นกระดาษสีเทาเนื้อสัมผัสคล้ายหนังให้ ตัวอักษรบนแผ่นกระดาษยังมีคลื่นพลังเวทไหลเวียน ราวกับหมึกยังไม่แห้ง
【เลส อัลเบียน】
【ระดับ: LV14】
【พละกำลัง: 784】
【ความว่องไว: 727】
【จิตใจ: 742】
【ความทรหด: 829】
【ขีดจำกัดพลังเวท: 1568】
【พรประทาน: แหล่งฟูมฟัก (ประสิทธิภาพการฟื้นฟูของตนเองเพิ่มขึ้นปานกลาง มีโอกาสเข้าสู่สภาวะ “ปรสิต” ได้ง่ายขึ้น เมื่อเข้าสู่สภาวะ “ปรสิต” ปรสิตมีโอกาสวิวัฒนาการ สามารถบังคับใช้ปรสิตที่อาศัยอยู่ในร่างกายของตนเอง และสามารถสร้างปรสิตที่เคยอาศัยอยู่ในร่างกายของตนเองขึ้นมาใหม่พร้อมเร่งการเติบโตได้)】
“?”
“ผม... ผมหรือ?”
เลสมองพรประทานของตนด้วยความตะลึง
“...แหล่งฟูมฟัก”
เขาพึมพำทวนเบา ๆ
ผู้ดูแลพิธีโน้มตัวลงมา กล่าวอย่างอ่อนโยนว่า “ตัวอักษรค่อนข้างเยอะ ให้ผมอ่านคำอธิบายให้ฟังไหมครับ?”
“ไม่! ไม่ต้อง!”
เลสแทบควบคุมอารมณ์ไม่อยู่ เขาพูดด้วยความหวาดหวั่นว่า “ผมอ่านออก อ่านออกครับ”
“นี่เป็นพรประทานที่พิเศษมาก เป็นครั้งแรกที่ปรากฏในบันทึกของโบสถ์ และมีคุณค่าอย่างยิ่งต่อการศึกษาและพัฒนาต่อยอด” ผู้ดูแลพิธียังคงยิ้มตามมารยาท
“พัฒนาต่อยอดหรือครับ?”
เลสสะดุ้งทั้งตัว เผลอกระชับเสื้อคลุมแน่นขึ้นจนขนลุกซู่
“ใช่ครับ” ผู้ดูแลพิธีกล่าว
“พรประทานโดยทั่วไปแบ่งออกเป็นสามประเภท ได้แก่ ประเภทสถานะที่มีผลถาวร ประเภทแปรเปลี่ยนที่สามารถควบคุมเพื่อเปลี่ยนแปลงตนเองได้ชั่วคราว และประเภทแทรกแซงที่ส่งผลต่อสิ่งอื่นนอกเหนือจากตัวผู้ใช้”
“พรประทานของท่านมีทั้งลักษณะประเภทสถานะที่ช่วยเพิ่มประสิทธิภาพการฟื้นฟู และลักษณะประเภทแทรกแซงที่ทำให้บังคับใช้ปรสิตได้ แม้จะไม่ได้หมายความว่าจะต้องแข็งแกร่งเสมอไป แต่พรประทานที่มีคุณสมบัติหลายประเภทพร้อมกันนั้นพบได้ไม่บ่อยนัก”
“อ้อ แน่นอนครับ ข้อมูลจากการประเมินถือเป็นความลับระดับสูงสุด นอกจากการบันทึกพรประทานที่ค้นพบใหม่ลงในบันทึกของโบสถ์แล้ว ตามหลักการจะไม่มีใครรู้เรื่องนี้ นอกจากตัวท่านกับจอมเวทแห่งโบสถ์ที่กำลังปฏิบัติหน้าที่ร่ายเวทตรวจสอบ ท่านวางใจได้ครับ”
เลสนิ่งเงียบ
แค่คิดว่าต้องปล่อยให้บางสิ่งเข้าไปอาศัยอยู่ในร่างกายจากภายใน กัดกินและขยายพันธุ์ เพื่อดึงความสามารถของพรประทานออกมาใช้ให้เต็มที่ เขาก็รู้สึกขนลุกไปทั้งตัวแล้ว
ยิ่งมีข้อความที่ว่า ‘ปรสิตมีโอกาสวิวัฒนาการ’ นั่นหมายความว่าสิ่งมีชีวิตที่เดิมอาจเป็นเพียงหนอนธรรมดาหรือเส้นใยราธรรมดา เมื่อเข้าไปในร่างของเขาแล้วอาจกลายเป็นสิ่งที่ไม่ควรกลาย และงอกส่วนที่ไม่ควรงอกขึ้นมา
ส่วนความสามารถในการบังคับใช้และฟูมฟักท้ายคำอธิบายยิ่งทำให้เลสไม่อยากคิดต่อ
นี่ฉันกลายเป็นเจ้าหนอนแล้วหรือไง?
“แหล่งฟูมฟัก”
เขาพึมพำซ้ำอีกครั้ง น้ำเสียงเบากว่าครั้งแรก พร้อมความรู้สึกประหลาดราวกับมีบางอย่างไต่ขึ้นมาตามแผ่นหลัง
เลสไม่เคยรู้สึกว่าอนาคตของตนมืดมนถึงเพียงนี้มาก่อน
ในตอนนั้นเอง ร่างเล็ก ๆ สีแพลทินัมก็พรวดออกมาจากด้านข้าง เขารู้สึกว่ามือว่างเปล่า พอก้มลงมองอีกที กระดาษบันทึกผลการประเมินพรประทานของเขาก็ไปอยู่ในมือเล็ก ๆ ของใครบางคนแล้ว
ใบหน้าเลสซีดลงทันที “อย่าดูนะ!”
วีราถือกระดาษไว้ พลางกวาดดวงตาสีแพลทินัมไปตามตัวอักษรอย่างรวดเร็ว สีหน้าจริงจังเกินเหตุอยู่สักหน่อย
จากนั้นเธอก็เงยหน้าขึ้น
มุมปากค่อย ๆ ฉีกยิ้ม ดวงตาหยีโค้งเป็นเสี้ยวจันทร์แคบ ๆ สองเสี้ยว
“ฮ่า ๆ ๆ ๆ ๆ ๆ!”
เสียงหัวเราะใสกังวานดังก้องสะท้อนไปมาในทางเดินอันกว้างขวาง
วีราชูกระดาษขึ้น หัวเราะจนตัวสั่นไปหมด เส้นผมสีแพลทินัมพลิ้วไหวตามแรงขยับของเธอ
“อ่อนจัง!”
เธอชี้ไปที่กระดาษ จากนั้นก็โอบแขนทั้งสองรอบคอเลส แล้วพูดซ้ำข้างหูเขาว่า “อ่อน—มาก—!”
ทุกพยางค์ถูกลากเสียงยาวเกินจริง
มาริสซา หัวหน้าแม่บ้านที่เดินตามหลังวีรา กระตุกมุมปากเล็กน้อย แต่ไม่ได้พูดอะไร เพียงหันหน้าไปอีกทางเงียบ ๆ
เลสยืนนิ่ง สีหน้าไร้อารมณ์ ปล่อยให้แก้มกับเส้นผมของวีราเสียดสีกับลำคอของเขา
ช่างน่าเวทนา น้องสาวโง่เขลาของฉันเอ๋ย เราสองคนอยู่กันคนละโลกแล้ว เธอไม่มีทางจินตนาการได้เลยว่าพี่ชายคนนี้น่าสะพรึงกลัวเพียงใด
วีราหัวเราะจนเหนื่อย จึงคลายแขนที่โอบเลสออก หน้าอกยังคงกระเพื่อมขึ้นลง ส่วนแก้มที่แดงก่ำด้วยความภาคภูมิใจก็ยังไม่จางหายไปเสียทีเดียว
จากนั้นเธอก็ล้วงกระดาษที่พับไว้อย่างเรียบร้อยออกมาจากกระเป๋าใบเล็กด้านข้างกระโปรง เป็นแผ่นกระดาษสีเทาแบบเดียวกับของเลส แล้วตบแผ่นกระดาษลงบนอกเขาดังเพียะ
เลสก้มมอง กระดาษเลื่อนลงมาอยู่ในอ้อมแขน เขาจึงยื่นมือรับไว้โดยไม่รู้ตัว
วีรายกมือขึ้น ใช้ปลายนิ้วแตะปลายจมูกตัวเอง
“ดูสิ”
เลสหัวเราะเยาะในใจ
หึ ไม่ต้องดูก็รู้อยู่แล้ว
วีรา อัลเบียน คู่แข่งคนสำคัญของฟีอา นางเอกในต้นฉบับช่วงต้นถึงกลางเรื่อง นับตั้งแต่เลสตายในบทนำ เธอก็ขับเคี่ยวกับฟีอามาตลอด จนกระทั่งถูกฟีอาสังหารในการแข่งขันประลองยุทธ์ช่วงเนื้อเรื่องสถาบัน ไม่ต้องสงสัยเลยว่าเธอมีฝีมือสมกับบทบาทนั้น
【วีรา อัลเบียน】
【ระดับ: LV11】
【พละกำลัง: 3980】
【ความว่องไว: 561】
【จิตใจ: 1493】
【ความทรหด: 539】
【ขีดจำกัดพลังเวท: 1386】
【พรประทาน: เพลิงหายนะ (พละกำลังของตนเองเพิ่มขึ้นอย่างมาก จิตใจของตนเองเพิ่มขึ้นเล็กน้อย ความต้านทานธาตุไฟของตนเองเพิ่มขึ้นอย่างมหาศาล พลังเวทธาตุไฟของตนเองมีประสิทธิภาพเพิ่มขึ้นอย่างมาก พลังเวทของตนเองได้รับคุณสมบัติธาตุไฟ เมื่ออยู่ในสภาพแวดล้อมที่ร้อน คุณสมบัติทั้งหมดของตนเองจะเพิ่มขึ้น และได้รับค่าประสบการณ์เพิ่มขึ้น)】
แม้จะเตรียมใจไว้แล้ว แต่เมื่อเห็นค่าพละกำลังนี้ เลสก็ยังคิ้วกระตุก
หากไม่มีพรประทานที่ช่วยเพิ่มพละกำลัง นักรบประชิดตัวคนหนึ่งคงต้องฝึกจนถึงระดับ LV50 ขึ้นไป ถึงจะมีพละกำลังเทียบเท่าเด็กหญิงวัยเยาว์ระดับ LV11 คนนี้
ไม่ต้องสงสัยเลยว่านี่คือหนึ่งในพรประทานประเภทสถานะระดับสูงสุดของคนรุ่นนี้
“ไม่เลว”
เลสพยักหน้าอย่างจริงจัง เสแสร้งทำเป็นประเมิน
วีรากะพริบตา ประกายระยิบระยับในดวงตาสีแพลทินัมหยุดนิ่งไปชั่วขณะ ราวกับกำลังรอคำต่อท้ายอย่าง “เก่งมาก” หรือ “แข็งแกร่งกว่าฉัน” แต่รออยู่นานก็ไม่มีอะไรตามมา
เธอเบะปาก แก้มทั้งสองป่องกลมดิกเหมือนปลาปักเป้า
“อื้ม—!”
เธอยื่นมือทั้งสองข้างมาคว้าไหล่เลส แล้วเริ่มเขย่า
“มีปฏิกิริยาแค่นี้เองหรือ?!”
วีราถามอย่างไม่พอใจพลางเขย่าเขา น้ำเสียงขุ่นเคืองจนแทบล้นออกมา “ไม่เลว?! แค่ไม่เลวเนี่ยนะ?!”
ยังพอมีเมตตาอยู่บ้างที่ไม่ได้ออกแรงเต็มที่ ไม่อย่างนั้นค่าพละกำลังเกือบ 4,000 นี่คงฉีกฉันเป็นสองท่อนไปแล้ว
หัวของเลสแกว่งไปมาตามจังหวะที่เธอเขย่า หางตาเหลือบเห็นอัลเฟรดกับมาริสซายืนอยู่ห่างออกไปสองก้าว ดูเหมือนอยากหัวเราะ แต่ก็ไม่กล้าส่งเสียง
“...แข็งแกร่ง!”
เลสคิดดูแล้วว่าไม่จำเป็นต้องเอาชนะเด็ก เลยกล่าวว่า “น้องสาวของพี่มีแววเป็นจักรพรรดิ!”
ถึงพอเธอเข้าเรียนที่สถาบัน ก็จะได้พบกับฟีอา ผู้เป็นแม่ที่เข้มงวดที่สุดในชีวิตของเธอก็เถอะ
“แบบนี้ค่อยฟังเข้าหูหน่อย”
วีราส่งเสียงฮึในลำคอ ปล่อยไหล่เลส แล้วปัดชายกระโปรงที่ไม่มีฝุ่นติดอยู่สักเม็ด ก่อนหมุนตัวเดินฉับ ๆ จากไป
มาริสซารีบเดินตามไปติด ๆ
เลสนวดไหล่ที่ปวดชาเพราะถูกเขย่า แล้วเงยหน้ามองอัลเฟรดที่อยู่ข้าง ๆ
อัลเฟรดเป็นพ่อบ้านประจำคฤหาสน์ของมาร์ควิสควบตำแหน่งองครักษ์คนแรก ฝีมือของเขาจัดว่าอยู่ในระดับแนวหน้าของทั้งราชอาณาจักร
หากตอนเปิดเรื่องของต้นฉบับอัลเฟรดอยู่ในคฤหาสน์ ฟีอาคงไม่มีทางทำร้ายเลสได้ แค่ลอบเข้ามาในคฤหาสน์ก็เป็นเพียงความเพ้อฝันแล้ว
อัลเฟรดย่อตัวลง สบตาเลสที่เงยหน้ามอง “คุณชาย”
“อัลเฟรด”
เลสลูบคางพลางกล่าวว่า “แถวนี้มีป่าที่ค่อนข้างรกอยู่บ้างไหม ฉันอยากไปสักหน่อย”
“มีครับ คุณชาย”
อัลเฟรดตอบด้วยน้ำเสียงเนิบช้า “ป่าเก่าทางเหนือของเมืองหลวง หากผมอุ้มท่านเข้าไปอีกประมาณ 15 นาที ก็จะไม่มีผู้คนแล้ว แต่...”
เขาหยุดไปครู่หนึ่ง
“คุณชายจะไปทำอะไรหรือครับ? หากจะล่าสัตว์ ผมเตรียมอาวุธให้ได้ แต่ถ้าจะไปเดินเล่น ผมแนะนำให้เปลี่ยนสถานที่ ที่นั่นมีพืชดุร้ายกับเห็ดพิษอยู่มาก จนแทบไม่มีแม้แต่ยุงให้เห็น”
เลสโบกมือ “ไม่ใช่ล่าสัตว์ แล้วก็ไม่ใช่เดินเล่น แค่อยาก...สัมผัสพืชแถวนั้นดู”
การเป็นเจ้าหนอนยังทำลายสุขภาพจิตของคนที่เคยอยู่ในยุคปัจจุบันอย่างเขาเกินไป เริ่มจากพืชก่อนแล้วกัน
“...พืชหรือครับ” อัลเฟรดทวนคำนั้น
ในฐานะผู้ติดตาม ตามหลักการแล้วเขาไม่ควรสืบรู้เรื่องส่วนตัวของเจ้านาย เว้นแต่เจ้านายจะเป็นฝ่ายเล่าให้ฟังเอง แต่จากคำพูดของเลส เขาก็พอจะคาดเดาอะไรได้บ้าง
“ไม่มีปัญหาครับ คุณชาย ผมพาท่านไปได้ แต่เราต้องกลับถึงบ้านก่อนมื้อค่ำวันนี้”
อัลเฟรดกล่าว
อัลเฟรดเป็นนักหมัดเวทที่มีระดับถึง LV81 ทั้งที่อายุเพียง 50 ปี หากพูดถึงฝีมือการต่อสู้จริง ๆ คนในเขตปกครองของมาร์ควิสที่ต่อกรกับเขาได้มีไม่ถึงห้าคน
เขามั่นใจว่าการทำหน้าที่องครักษ์ให้คุณชายสามครึ่งวันนั้นเป็นเรื่องสบายมาก