นางบีบไปสองที แล้วอุทานอย่างไม่อยากเชื่อ:"โจวถิง นายแข็งขนาดนี้ได้ยังไง?"
โจวถิงกลืนน้ำลาย:"ทำงานหนักมาบ่อย"
เจียงเจี่ยวเปล่งเสียงอือ แล้วก็หดมือกลับ เหมือนแค่พอใจสิ่งที่อยากรู้ตอนนี้แล้ว พอสนองความสงสัยของตัวเองก็ไม่สนใจอีกฝ่ายแล้ว
นางนอนคว่ำหน้าบนเตียง อ่านหนังสือพิมพ์ที่เพิ่งอ่านไป
แต่โจวถิงไม่เหมือนกัน ตอนนี้เขารู้สึกเหมือนถูกไฟเผา
แต่เจียงเจี่ยวไม่สนใจเขา
จวถิงออกไปเข้าห้องน้ำครั้งหนึ่ง
เจียวเจียวไม่รู้ว่าเขาเข้าไปทำอะไร รู้แค่ว่าเขาอยู่ในนั้นนานมาก
คงจะท้องผูกกระมัง
พอโจวถิงออกมา เขาใส่เสื้อผ้าแล้ว
เจียงเจี่ยวเลยไม่สนใจอีก คลำไปแล้ว ใส่ก็ใส่เถอะ
นางรู้สึกร้อนมาก เสื้อผ้ายุคนนี้ก็เป็นแบบนี้ ตอนนี้ใส่แค่เสื้อตัวในก็พอ นางหันหน้าหาพัดลมเพดานที่หมุนอยู่ พัดไปพัดมาแต่ยังรู้สึกร้อน
เจียวเจียวพูดเสียงขึ้น: "โจวถิง ร้อนจะตาย มาพัดให้หน่อย"
โจวถิงไม่พูดอะไร เขามองหญิงสาวลครั้งหนึ่ง แล้วหยิบพัดไป
เจียงเจี่ยวหลับตาลง รู้สึกได้แค่เย็นสบาย ดีขึ้นมาหน่อย
แต่นางก็ยังรู้สึกว่าเตียงแข็งไปหน่อย เลยกยใต้ศีรษะไปหนุนกับขาของพระเอกแทน
โจวถิงพัดให้ พร้อมกับมองลงไปที่หล่อน
เจียวเจียวหน้าตาดี มีปากเล็กสีชมพูๆ ตาโตกว้าง และผิวขาว
โจวถิงไม่เคยเห็นใครผิวขาวและสวยได้เท่าหล่อนเลย
ต่างจากเขา ที่ทำงานอยู่ที่ชนบทมานาน หนังและสีผิวไปก็เปลี่ยนไปจากเมื่อก่อนแล้ว