คืนนี้เจียงเจีย่วนอนหลับสบายเป็นพิเศษ รู้สึกเย็นสบายตลอดคืนราวกับมีลมโชยผ่านทั้งคืน
เมื่อลืมตาตื่นขึ้นมา ก็ไม่เห็นเงาของโจวถิงในห้องอีกแล้ว
แต่บนโต๊ะกลับมีกระดาษแผ่นหนึ่งวางอยู่ พร้อมกับมีเงินทับไว้ด้านบน มีทั้งแบงค์และเหรียญปนกัน
เจียงเจี่ยวก้มลงมองข้อความบนกระดาษ
โจวถิงเขียนไว้ว่าเขาออกไปหางานทำแล้ว เงินอยู่บนโต๊ะ ให้เธอหิวเมื่อไหร่ก็ไปซื้อข้าวกิน
อีกอย่างคือให้ปิดประตูบ้านให้สนิท อย่าไปคุยกับผู้ชายหรือผู้หญิงแปลกหน้า
...
สิ่งที่โจวถิงไม่ได้บอกเจียงเจี่ยวก็คือ เขาหยิบเงินที่เหลืออยู่ทั้งหมดออกมา โดยไม่เหลือไว้ให้ตัวเองแม้แต่สตางค์เดียว
“ที่นี่รับคนไหม?”
เขาไปที่สถานที่รับจ้างขนของแห่งหนึ่ง
คนที่นั่นมองโจวถิงแล้วรู้สึกว่าเขาร่างสูงใหญ่ น่าจะอดทนต่อความเหนื่อยยากได้จริง ๆ
พอดีช่วงนี้มีคนมาสมัครหลายคน แต่ทนอากาศกับความเหนื่อยไม่ไหว ก็ลาออกไปสองคน
จากนั้นเขาจึงพยักหน้า ชี้ไปมาแล้วพูดว่า:“รับอยู่ ลองทำดูได้”
การลองทำครั้งนี้เอง ที่ทำให้ทุกคนที่อยู่ตรงนั้นถึงกับตะลึง
เพราะฝีมือการขนของของโจวถิงคล่องแคล่วว่องไว ยิ่งไม่ต้องพูดถึงพละกำลังที่มหาศาลของเขา สามารถทำงานแทนคนได้สองคน
โจวถิงทำงานมาทั้งเช้า ดื่มน้ำไปมากมาย
ที่นี่มีข้าวให้ฟรี แน่นอนว่ารสชาติและสภาพของอาหารกลางวันย่อมไม่ดีนัก
โจวถิงกินจุมาก เขาคนเดียวเทียบได้สองคน กินก็ต้องมากเป็นธรรมดา