เจียงเจี่ยวตื่นขึ้นมา ก็พบว่าโจวถิงตื่นแต่เช้าแล้ว เขาตักน้ำมา ล้างหน้าให้หล่อน
วันนี้ต้องไปหาที่อยู่ใหม่
เช่าบ้าน
ฝากสัมภาระไว้ที่โรงแรมเล็กชั่วคราว เสียเงินเพิ่มอีกไม่กี่เหมา
เจียงเจี่ยวตามโจวถิงออกไปด้วยกัน
บนถนนใหญ่ หล่อนถึงได้รู้ว่าในตัวเมืองทันสมัยกว่าในชนบทมาก กางเกงกับเสื้อผ้าที่ในชนบทไม่กล้าใส่ สาว ๆ หนุ่ม ๆ ในเมืองกลับใส่กัน
เสื้อผ้าที่เจียงเจี่ยวซื้อ จริง ๆ แล้วเป็นพ่อแม่ซื้อให้ที่ town แต่ก็ยังต่างจากในตัวเมืองอยู่บ้าง
แต่หล่อนสวยจริง ๆ ผิวขาวผ่องราวกับเรืองแสง ผมดำหนานุ่ม ดวงตาโต ปากเล็ก
ส่วนโจวถิงถึงจะแต่งตัวธรรมดา แต่ก็อดไม่ได้ที่เขาร่างสูงใหญ่ ใบหน้าหล่อเหลาคมคาย
ขนาดคนในเมืองยังอดมองพวกเขาสองคนไม่ได้
โจวถิงสังเกตเห็นผู้ชายหลายคนมองไปที่เจียงเจี่ยว เขาขมวดคิ้ว กั้นสายตาพวกนั้นไว้
แล้วพูดเสียงทุ้มว่า “เจียวเจียว หนูเพิ่งเข้ามาในเมืองครั้งแรก คนในเมืองเยอะ ข้าจูงมือหนูไว้ จะได้ไม่พลัดหลง”
เจียงเจี่ยวฟังไม่ทันว่าเขาพูดอะไร หล่อนกำลังมองรอบ ๆ อยู่
พอรู้สึกตัวอีกที มือนุ่ม ๆ ของหล่อนก็ถูกมือใหญ่ของโจวถิงจุมาไว้แล้ว
จูงอยู่พักใหญ่
เจียงเจี่ยวรำคาญร้อน หล่อนไม่อยากจูงแล้ว
โจวถิงไม่พูดอะไร เขาปล่อยมือ