เจียงเจี่ยวหลับไปหนึ่งยก
มือเท้าของนางถูกโซ่ทองคล้องไว้ แม้แต่ที่ที่สามารถขยับไปมาได้ก็มีเพียงห้องนี้เท่านั้น
ทว่าเฉินเย่กลับมีเล่ห์เหลี่ยมมากขึ้น ถึงกับส่งคนรับใช้มาดูแลนางว่าปลอดภัยดีหรือไม่
ตอนที่นางตื่นขึ้นมา ก็เห็นคนหนึ่งนั่งอยู่ข้างเตียงพอดี
ใบหน้าที่คุ้นเคยและเย็นชา หล่อเหลาของเฉินเย่ปรากฏตรงหน้า ทำเอานางตกใจเล็กน้อย
เจียงเจี่ยวกระพริบตาแล้วเอ่ยขึ้นว่า "เจ้าเป็นบ้าหรือเปล่า เฉินเย่?"
อีกฝ่ายมิได้พูดสิ่งใด เพียงแค่มองนางอยู่ สายตาเช่นนี้ช่างคุ้นเคยยิ่งนัก
ใบหน้าของเจียงเจี่ยวร้อนผ่าวขึ้นมาเล็กน้อย นึกถึงความใกล้ชิดหลายต่อหลายครั้งในห้องเช่า เฉินเย่ก็เป็นเช่นนี้เอง นางก็ไม่รู้ว่าเคยเห็นมาแล้วกี่ครั้ง
นางขมวดคิ้วที่งดงามเล็กน้อย แล้วถามว่า "เฉินเย่ เจ้าจะขังข้าจนถึงเมื่อใดกัน?"
เฉินเย่มองนาง "ไม่รู้สิ"
น้ำเสียงของเขาจางมาก ดูเหมือนว่าจริง ๆ แล้วก็ไม่รู้เหมือนกัน
ในตอนแรกนิสัยของเจียงเจี่ยวก็ถูกเฉินเย่ตามใจจนไร้ขอบเขตอยู่แล้ว ยิ่งไม่รู้ว่าเฉินเย่ต้องการจะทำสิ่งใดกันแน่ นางจึงเชิดหน้าเล็กน้อย ใช้เสียงสั่งการ "ช่วยเปิดโซ่ให้ข้าหน่อย"
เฉินเย่เพียงมองนาง ไม่ขยับ "ไม่ได้"
เจียงเจี่ยวจ้องเขา "ข้าจะเข้าห้องน้ำ"
เฉินเย่ถึงได้เบิกตาขึ้น แล้วเดินเข้ามาหานาง
เจียงเจี่ยวถอนหายใจโล่งอกในใจ ในที่สุดนางก็เป็นคนปกติ ไม่มีใครชอบให้การกระทำของตัวเองถูกผูกมัด ดวงตาคู่สวยเป็นประกายกวาดมองไป