......
อาหารของเจียงเจี่ยวไม่ได้กินตามเวลา กับข้าวที่เชฟใหญ่มาทำให้ ถึงกลางดึกก็เย็นเฉียบไปแล้ว
นางนอนอยู่บนเตียงนุ่มนั่น เหนื่อยจนยกนิ้วขึ้นมาข้างหนึ่งก็ไม่ไหว
สุดท้ายเฉินเย่ก็ต้องลงครัวไปต้มบะหมี่ให้หนึ่งชาม
เจียงเจี่ยวได้กลิ่นบะหมี่จึงลืมตาขึ้นมา ท้องหิวจนทนไม่ไหวแล้ว นางถูกชายหนุ่มอุ้มขึ้น
เท้าไม่ได้แตะพื้น
เฉินเย่อุ้มนางไปวางที่เก้าอี้โต๊ะอาหาร เจียงเจี่ยวไม่ต้องส่องกระจกก็รู้ว่าตัวเองตอนนี้สภาพไหน
เฉินเย่เป็นหมาแท้ๆ
แต่นางก็ไม่ได้ขาดทุนเหมือนกัน ลงรอยขีดข่วนไว้ที่คอผู้ชายไปหลายรอย
เฉินเย่เป็นหมาจรจัด ชอบทำเครื่องหมายสารพัดแบบ
เจียงเจี่ยวกินบะหมี่ชามนั้นอย่างช้าๆ แล้วก็ถูกเฉินเย่อุ้มกลับไปพักผ่อน หนังตานางยกไม่ขึ้นแล้ว หลับไปอย่างสนิท
......
พอเจียงเจี่ยวตื่นขึ้นมา ก็ขยี้ตาข้างหนึ่ง ยังไม่ฟื้นความสดชื่นเต็มที่ เพราะว่าตอนอยู่ห้องเช่า
ต่อให้จะเล่นสนุกกันแค่ไหน ก็ไม่เคยถึงขนาดนี้มาก่อน
และเมื่อคืนนี้
เจียงเจี่ยวเชื่อหมดใจแล้วว่าเฉินเย่เป็นหนุ่มบริสุทธิ์จริงๆ เพราะมีแค่หนุ่มบริสุทธิ์เท่านั้นถึงจะทำแบบนั้นได้
"เจียวเจียว"
เฉินเย่เห็นนางตื่นขึ้นมา ก็ถามว่า "ไหวอยู่ไหม?"
เจียงเจี่ยว: "ไม่ไหว" นางถลึงตาใส่อีกฝ่าย: "แกเป็นหมาเหรอ?"
เฉินเย่ครางรับคำหนึ่ง ก้มหน้าลง น้ำเสียงเรียบเฉย: "ข้าเป็นหมาที่เจ้าเลี้ยงไว้"
เจียงเจี่ยว: "......."
เฉินเย่ไม่มีทีท่าจะไปไหน โซ่ที่อยู่บนตัวเจียงเจี่ยวถูกถอดออกแล้ว นางถาม: "โทรศัพท์ของฉันล่ะ?"