เสียงกังวานใสสะอาดดังขึ้นภายในห้อง
เฉินเย่มองนางด้วยสายตาที่ไม่มีความโกรธเกรี้ยวแม้แต่น้อย มีเพียงคลื่นความรู้สึกอันมืดมิดที่ซ่อนอยู่ภายใน เขากลืนน้ำลายเบา ๆ แล้วเอ่ยถาม “เจิ้งจิ่งเหวินเคยจูบเจ้าไหม?”
“ตอนอยู่ในโรงภาพยนตร์ไง”
เจียงเจี่ยวมองเขาราวกับมองคนวิกลจริต หน้าอกของนางกระเพื่อมขึ้นลง “เฉินเย่ เจ้ามาติดตามเรา!”
เฉินเย่ไม่ปฏิเสธ
เจียงเจี่ยวเอ่ย “ปล่อยข้าไป ข้าจะออกไป เจ้าคิดจะกักขังข้าใช่ไหม เฉินเย่?”
“ที่นี่ไม่ดีหรือ”
สายตาของเฉินเย่เยือกเย็นมาก “ข้าจะให้แม่ครัวทำอาหารหรูสไตล์มิชลินให้เจ้า ยังจะซื้อของอีกมากมายที่เจ้าอยากได้ให้เจ้าอีก”
เจียงเจี่ยวไม่เชื่อใจเขา
นางไม่เชื่อว่าตนเองเคยคิดจะสังหารเฉินเย่ แต่เขากลับไม่มีความคิดแก้แค้นแม้แต่น้อย
หรือว่า เฉินเย่เพียงอยากจะขังนางไว้ แล้วค่อย ๆ ทรมานนาง
เจียงเจี่ยวคิดว่าความเป็นไปได้นี้ไม่ใช่ว่าไม่มี
“เขาจับมือของเจ้า”
เฉินเย่เอ่ยขึ้นในทันใด
เจียงเจี่ยวหันไปมอง สบกับดวงตาของเขา
เฉินเย่จ้องมองนาง “พวกเจ้าจับมือกัน”
เจียงเจี่ยวรู้สึกว่ารำคาญมาก “จับมือแล้วเป็นอะไรไป?”
เฉินเย่หลุบตาลงเล็กน้อย ดูแล้วน่าสงสารอยู่บ้าง น้ำเสียงของเขาเรียบเฉย “ข้าไม่ชอบให้เจ้าจับมือกับใคร เจียวเจียว”
เจียงเจี่ยวเองก็อ่านความคิดของเฉินเย่ไม่เข้าใจแล้ว นางเพียงรู้สึกเหมือนมีบางอย่างหลุดออกไปจากการควบคุมของตนเอง