เจียงเจี่ยวตื่นจากฝันพบว่ามันเป็นเพียงแค่ฝัน เธอถอนหายใจด้วยความโล่งอก จากนั้นมองดูยอดเงินในบัญชีธนาคาร อารมณ์ก็ดีขึ้นมากมาย
ตอนนี้เธอมีสามล้าน
เจียงเจี่ยวพอจะใจดีซื้อกระดาษเงินกระดาษทองไปเผาให้เฉินเย่ได้บ้าง
ให้เขามองในน้ำใจของกระดาษเงินกระดาษทองพวกนี้ แม้ต้องไปเป็นผีก็ขอให้ละเว้นชีวิตเธอด้วย
......
โรงพยาบาลกลางเมือง
เจียงอันวางตะกร้าผลไม้ลง วันนี้เขามาเยี่ยมคนไข้ หลังจากเดินออกจากห้องพักผู้ป่วย
เขาเดินข้ามทางเดิน ก็ได้ยินเสียงพยาบาลคุยกัน
"ผู้ชายในห้องนั่นหน้าตาหล่อมากเลย ได้ยินว่าตกเขาลงมาแล้วมีคนพบ เลยส่งมา..."
"แต่ฉันรู้สึกว่าเขาดูคุ้นตา เหมือนเคยเห็นที่ไหนมาก่อน?"
เจียงอันเตรียมจะจากไปโดยไม่แยแส จนกระทั่งได้ยินประโยคหนึ่ง: "ท่านประธานฉินที่ชอบขึ้นทีวีบ่อย ๆ น่ะ... รู้สึกว่าสองคนนี้เหมือนกันอยู่ไม่น้อย...."
เขาหยุดฝีเท้าอย่างกะทันหัน
แล้วเดินเข้าไปด้วยความเหลือเชื่อ: "คนไข้ที่พวกคุณพูดถึง อยู่ห้องไหน?"
พยาบาลหันมา: "คุณเป็นใคร?"
เจียงอันพูดด้วยสีหน้านิ่งเฉย: "ผมอาจจะรู้จักเขา"
พยาบาลพูด: "คุณแน่ใจหรือ? คนที่ส่งเขามาไม่รู้จักเขา ถ้าคุณรู้จักเขา ก็รีบเรียกญาติเขามาเร็ว"
เมื่อม่านถูกเปิดออก เจียงอันก็ได้เห็นคนที่นอนอยู่ตรงนั้น
เมื่อเขาเห็นใบหน้านั้น คิ้วและแววตานั้น ร่างกายทั้งร่างก็หยุดนิ่งอยู่กับที่ เจียงอันหัวเราะออกมา ในที่สุดเขาก็รู้ว่าทำไมหลายปีมานี้ คุณฉินกับท่านประธานฉินถึงไม่มีความคล้ายคลึงกันแม้แต่น้อย